Dokkumer Vragenuurtje: Miranda Posthuma

Miranda Posthuma

In het Dokkumer vragenuurtje ‘ondervragen’ we regelmatig een bekende of minder bekende Dokkumer het hemd van het lijf. In deze editie: Miranda Posthuma.

Wie ben je en wat doe je?
Ik ben Miranda Posthuma en werk als IC-verpleegkundige in het MCL. Ik ben getrouwd met Ted Blom en we hebben samen twee dochters, een tweeling van 21 jaar.

Wat heb je met Dokkum?
Ik ben hier geboren en getogen. Voor een stage ben ik wel eens een poosje weg geweest, naar Noord-Holland bijvoorbeeld. Hier in Dokkum voel ik me thuis, het is een heerlijk stadje en veel vrienden en familie wonen hier.

Het mooiste plekje van Dokkum is?
De hele binnenstad, ik kan niet een specifiek plekje kiezen. De lelijke plekjes worden zo mooi opgeknapt, het is soms net Klein-Amsterdam: vanaf de Zijl met die gevelhuisjes. Misschien ga je het wel meer waarderen als je ouder wordt. Dan fiets ik over de Bolwerken en dan denk ik: wat is het hier mooi!

Welk plekje in Dokkum moet direct worden aangepakt om de stad mooier te maken?
Dat heb ik al vaker in deze rubriek voorbij zien komen, maar dat is toch het gebied rondom de Prins-fabriek. Ik rij er altijd langs wanneer ik uit mijn werk kom en dan denk ik hier zou toch wat moeten gebeuren. Er zitten wel bedrijfjes maar dat is wat versplinterd, het heeft gewoon niks. Ik heb ook geen idee hoe het wel zou moeten, maar het is niet mooi.

Maak de volgende zinnen af:
Parkeren in Dokkum is… heel makkelijk, tot elf uur zeker! Ik vind altijd wel een plekje en zomers ga ik toch op de fiets.

Dokkum is over tien jaar… nog mooier en nog bekender, ook bij toeristen hoop ik. Het is al een prachtig stadje wat hopelijk blijft groeien, waarbij de binnenstad mooi historisch blijft.

De nieuwe markt is… heel mooi geworden! Ook als je ziet hoe dat met bijvoorbeeld de Admiraliteitsdagen kan: een plein vol mensen of een gezellige tent.

En dan de persoonlijke vragen, speciaal voor jou:

Wilde je altijd al Intensive Care verpleegkundige worden?
Vroeger zei ik altijd al dat ik later in een ziekenhuis wilde werken. Na mijn HBO-V opleiding ben ik in het ziekenhuis van Dokkum gaan werken, onder andere op de hartbewaking. Toen het in de Sionsberg wat onzeker werd, dacht ik gelijk: ik moet mijn eigen pad kiezen. Ik heb in het MCL gesolliciteerd en ben de IC-opleiding gaan doen. Hier werk ik alweer ruim acht jaar.

Het was wel heel prettig dat ik al van jongs af aan wist wat ik wilde worden. Dat zie je tegenwoordig wel anders. Eigenlijk zouden ze veel meer stagemogelijkheden voor jongeren moeten aanbieden. Dat ze op meerdere plekken kunnen kijken of zoiets wat voor ze zou zijn.

Hoe ziet een ‘normale’ werkdag als IC-verpleegkundige er voor jou uit?
Dat is afhankelijk van de dienst die ik draai. Als ik een zogenoemde werkdienst heb, dan krijg ik vaak twee patiënten toegewezen. Die verzorg ik dan een hele dag afhankelijk van de zorgzwaarte. Bij een hele zieke patiënt kan ik ook wel de hele dag met deze ene patiënt bezig zijn. Het is moeilijk uit te leggen wat je dan de hele dag doet. Dat varieert van het aanpassen van medicijnen tot ineens naar een CT-scan moeten gaan. Maar stel dat die patiënt instabiel is of aan de beademing ligt, dan moeten daar heel wat voorbereidingen voor worden getroffen.

Ik draai ook regiediensten, dan ben je bezig met de planning van de afdeling. Je plant de diensten van de afdeling in, de overplaatsingen van patiënten naar de andere afdelingen en je bekijkt waar de nieuwe patiënten naar toe moeten.

Hoe ziet een werkdag ten tijde van corona er voor jou uit?
Bij de regiediensten is er dan nog veel meer regelwerk. Het is ook veel drukker met patiënten die ontzettend ziek zijn en we moeten verschillende kamers klaarmaken. Zo liggen ‘corona-verdachten’ op een eenpersoonskamer, gaan ‘schone patiënten’ naar een schoon gedeelte en ‘corona-patiënten’ komen samen op een tweepersoonskamer. Het is vooral veel georganiseer. Daarnaast ben je continu ingepakt met extra schorten, mondkapjes en brillen, dus je bent niet zo maar in- en uit een kamer. Door al deze extra maatregelen hebben we het warmer en we krijgen er meer dorst van, het werken wordt er zwaarder van.

Wat is het moeilijkste in deze corona-tijd?
Vóór corona kregen wij natuurlijk ook ernstig zieke patiënten op de IC-afdeling. Ook het beademen en verzorgen op de buik, is voor ons niet vreemd. Maar het is echt heel erg dat de patiënten geen visite of bezoek mogen ontvangen. Sommigen hebben bijvoorbeeld vlak voor de start van de beademing gedag gezegd en je weet dan gewoon niet of je je geliefde nog terug gaat zien. Dat vind ik echt heel heftig. We hebben ook corona patiënten uit Brabant hier, gelukkig zijn we in de gelegenheid om te video-bellen op onze afdeling met hun familie. Dat is speciaal aangeschaft om zo de families op de hoogte te kunnen houden. En natuurlijk kan er altijd gebeld worden. Dat zeg ik ook altijd tegen de familie: als je niet kan slapen, bel dan even. Het kan je soms enigszins geruststellen. Lig je te woelen? Bel gewoon even!

Hoe verwacht je dat jouw afdeling er over een week uit ziet?
Het wordt steeds drukker. Eigenlijk heb ik nu vakantie, we zouden afgelopen zaterdag op het vliegtuig stappen maar dat ging natuurlijk niet door. Dus ik heb gelijk gezegd: als jullie me nodig hebben kom ik gewoon werken, die vakantie komt wel weer. Ik draai dus nu al extra nachtdiensten net als veel andere collega’s. We doen wat we kunnen!

In het MCL hebben we de afgelopen weken al veel voorbereidingen getroffen, zo zijn bijvoorbeeld de anesthesie-verpleegkundigen ingewerkt op onze afdeling zodat zij ons kunnen ondersteunen. Veel operaties werden al afgezegd waardoor zij op andere afdelingen ingezet kunnen worden. Zij hebben ook veel kennis van beademing bijvoorbeeld. De zorg op een IC-afdeling is niet makkelijk over te nemen. Wij zijn specifiek opgeleid om in complexe situaties de juiste zorg te kunnen leveren aan een patiënt.

Het voordeel van hier in het noorden: wij hadden meer tijd dan het zuiden om ons voor te bereiden, mede door flatten the curve is die druk op de IC’s nog niet torenhoog in het noorden. We hebben al veel dingen kunnen leren van wat er in het zuiden van het land gebeurt en zijn al flink uitgebreid qua capaciteit van bedden.

Hoe vind je dat de Dokkumers omgaan met de coronamaatregelen?
Het begint hier eindelijke een beetje te komen… Heel veel mensen dachten dat corona gewoon een griepje was, we wisten natuurlijk ook niet wat er op ons af zou komen. Vorig weekend met het mooie weer en dat mensen elkaar allemaal opzochten, toen dacht ik wel: waar zijn jullie mee bezig?! Maar ik heb natuurlijk ook meer kennis vanuit mijn beroep. Inmiddels heb ik wel het idee dat mensen het meer beginnen te begrijpen. Ook in Dokkum begint het idee van we moeten ons koest houden, meer te leven. Uitzondering daar gelaten. Op sommige plekken is werkelijk overal aan gedacht  en op sommige plekken moet nog heel wat gebeuren! We moeten het met elkaar doen.

Heb je contact met collega’s elders in het land?
Ik heb geen direct contact. Ik ken wel veel collega’s want eigenlijk is IC-land een hele kleine wereld. De opleiding van Noord-Nederland is in Groningen, dus je kent elkaar allemaal wel. Veel collega-verpleegkundigen zie ik op internet voorbij komen met blogs en tweets. Maar de dingen die geregeld moeten worden zoals de voorwaarden waaronder wij werken, gaat meer via de Unit-hoofden.

Wat doe je zelf om geen corona te krijgen? Hoe blijf je fit?
Op ons werk hebben we natuurlijk allerlei maatregelen en ik heb een staand beroep dus ik blijf goed in beweging. Ik ging altijd naar sportschool, nu ga ik een lekker stuk wandelen. Het is gelukkig mooi weer steeds. Ik blijf vooral thuis, maar een wandeling kan heus wel. Even genieten van de zon, dat doet zo goed, heerlijk! Verder was ik nóg vaker mijn handen, op mijn werk en thuis. Voor mensen met droge handen heb ik nog wel een tip: smeren, smeren, smeren. Hou je handen lekker vet. Als je voor tv zit even lekker insmeren en laten intrekken. Ik gebruik zo’n ouderwets blikje van Atrix en heb heerlijk zachte handen.

Wat vind je het mooiste aan jouw beroep?
Het voor de patiënten zorgen en het contact. Soms zie je dat patiënt van wie je het niet meer had verwacht toch enorm opknappen. En dat je er kan zijn voor familie als contactpersoon, dat vind ik heel dankbaar werk. Het is bijzonder en het geeft me moed om door te gaan. Daarom is het nu zo extra lastig dat de families van corona-patiënten zo ver weg zijn, dat je geen gesprek van face-to-face hebt. Die non-verbale communicatie mis je dan toch. Bij de regiediensten vind ik leuk om dingen te regelen en is het voor mij het belangrijkste dat mijn collega’s fijn gewekt hebben. Dat staat voor mij dan voorop.

Heb je nog tijd voor hobby’s en sporten?
Ik sport op de sportschool normaalgesproken en mijn hobby’s zijn lekker buiten zijn en in mijn vrije weekenden met familie en vrienden tijd doorbrengen zoals een wijntje doen. Contact met familie en vrienden is heel belangrijk en dat merk ik nu ook. We video-bellen wel met elkaar, maar het is toch anders. Ik accepteer het, het is nu even nodig. We zijn weer even op thuis aangewezen, veel contact met je gezin. De solidariteit van mensen onderling is heel bijzonder. Zo kreeg ik van vriendinnen bos bloemen en lieve berichten. Mensen leven enorm mee, dat vind ik heel lief dat ze zo aan ons denken.

Genieten van kleine dingen en genieten van dat wat je hebt, dat gaat misschien wel iets meer terugkomen nu. Ik ben gelukkig getrouwd, heb twee gezonden kinderen, mooi werk en ik kan leuke dingen doen, wat wil je nog meer?!

 Keuzevragen:
Nieuws uit de krant of online?  Ik lees veel online.

In de auto of op de fiets?  Als het regent in de auto en anders op de fiets.

Online shoppen of de stad in?  Ik ben niet zo’n shopper, ik ga liever de stad in.

Om af te sluiten:
Heb je suggesties voor mensen die je in het Dokkumer vragenuurtje wilt zien?
Ted Blom

Dokkumer Vragenuurtje: Harmen Poortman

In het Dokkumer vragenuurtje ‘ondervragen’ we regelmatig een bekende of minder bekende Dokkumer het hemd van het lijf. In deze editie: Harmen Poortman.

Wie ben je en wat doe je?
Ik ben Harmen Poortman en door lichamelijke klachten, ik brak mijn heup op zeer jonge leeftijd, heb ik helaas niet altijd mijn ambities waar kunnen maken. Na mijn schooltijd ben ik meteen afgekeurd en via vrijwilligerswerk bij de lokale omroep RTV NOF en voor de NCRV, ben ik vier jaar geleden begonnen met digitaliseren.

Wat heb je met Dokkum?
Ik ben hier geboren en getogen. Maar als ik mijn ambities waar had kunnen maken had ik hier niet meer gewoond, maar in Hilversum. Toch ben ik blij dat ik hier nog steeds woon. Het is heerlijk om hier op een zomerse dag door het landschap te toeren op mijn snorbrommer. Ik kan hier wel genieten van de rust. Ook vanwege die korte lijntjes die je hier hebt. Een voorbeeld: vorige week stond er en jonge dame in onze wijk met autopech. Iedereen er om heen, ja dat gebeurt hier vaak en dan doen ze niks… Ik zei tegen haar: ‘Je moet Kees Boersma uit Wouterswoude even bellen’. En binnen een kwartier was de auto weggesleept en een dag later de auto al gerepareerd. Dan krijg je nog een dag later een telefoontje met de dankwoorden van de jonge dame, daar doe je het dan voor. Die korte lijntjes zijn dan heel effectief en een positieve eigenschap van deze regio. Ze hebben overigens ook wel eens nadelen.

Het mooiste plekje van Dokkum is?
De Markt. Die is toch wel heel mooi geworden. Ik heb in mijn columns wel eens tegen de werkgroep aangeschopt, maar daar heb ik een beetje spijt van. Ik vind vooral de verlichting ’s avonds heel erg mooi en de functionaliteit. De Markt is geschikt als een klein marktpleintje met wat kraampjes en ook fantastisch met een podium er voor zoals tijdens de Admiraliteitsdagen.

Welk plekje in Dokkum moet direct worden aangepakt om de stad mooier te maken?
Natuurlijk zijn die plekjes er wel, maar we moeten ook een beetje geduld hebben. Het is soms een kwestie van tijd, ik zit er niet zo over in. Er zijn genoeg ‘grote ondernemers’ die Dokkum steeds een stukje mooier maken! Ook al wordt er dan behoorlijk gewezen en gesproken als ‘dit mei net’ en ‘dat mei net’ of ‘jousto dat wol troch oan de gemeente?’, ‘Hasto dér wol in vergunning foar?’. Zo was het bordje Je mutte mar hoare wie ’t seit laatst van het Leugenbankje verdwenen. Gesprek van de dag: ‘Wa hat dat jat?!’. Zo kortzichtig en dat wijzen naar elkaar. Terwijl het gewoon voor onderhoud er af gehaald was…

Maak de volgende zinnen af:
Parkeren in Dokkum is… daar kan ik niks over zeggen. Ik heb een invalide-parkeerkaart dus ik kan altijd overal terecht.

Dokkum is over tien jaar…  net als de gemeente Noardeast-Fryslân een reservaat als we niet oppassen. We hebben hier een beetje meer de Jenny Douwes mentaliteit nodig! Wat meer naar boven trappen (Den Haag) in plaats van naar beneden, de lokale ondernemer en arbeider.

De nieuwe markt is… toch wel heel mooi geworden.

En dan de persoonlijke vragen, speciaal voor jou:

Je noemt jezelf een ‘Digitaal Conservator’, wat is dat?
Ik maak oud film- en fotomateriaal digitaal en sla dat dan op. Ik ben hier vier jaar geleden mee begonnen voor allerlei soorten mensen van jong tot oud en rijk tot arm. Er komen bijvoorbeeld moeders of pakes en beppes met dierbare filmpjes van hun kroost, die dan niet weten hoe je dat digitaal kan krijgen. Boven op zolder is mijn werkkamer en hier heb ik allerlei apparatuur om dat materiaal op een stickje, dvd of harde schijf op te slaan. Het kost wel wat werk maar het is mooi om mensen blij te maken! En natuurlijk doe ik dat niet gratis maar mijn overbuurvrouw hoeft daarvoor niet meteen het UWV te bellen. Daar zijn regels voor en daar houd ik mij aan (Dikke knipoog).

Je bent eigenaar van Harpoen Media, hoe is dat ontstaan en wat gebeurt daar?
Vroeger had ik wel de ambitie om een nieuwssite voor Dokkum te maken, helaas hou ik dat lichamelijk niet vol. Ik vlieg niet alle activiteiten en bezigheden meer af. Voor mij helaas niet te doen. Nu gebruik ik Harpoen Media vooral om mijn columns op te plaatsen en het is mijn portaal voor het digitaliseren.

Je steekt je mening in de columns niet onder stoelen of banken ;-), wat is je doel?
Ik heb er geen doel mee. Je leest inderdaad wel een sarcastisch randje maar, dat is vooral om lezers te trekken. Niet om te kwetsen. Als je wil dat je columns een beetje gelezen worden dan moet je ergens tegenaan schuren. Ik ben overigens niet over alle columns die ik geschreven heb tevreden. Maar die over de bevalling van mijn dochter, en mijn rol als man daarbij, werd wel heel goed gelezen. Ik vind het leuk om mensen op die manier te vermaken. Ik heb trouwens ook een fantastische zoon.

Wat is de leukste reactie die je op je columns gekregen hebt?
Over het algemeen krijg ik hele leuke reacties. Bijvoorbeeld van Jan Ronner, ja die is altijd heel positief. Die kan ook wel eens in deze rubriek.

Je spreekt voornamelijk Dokkumers, wat vind je er van dat Dokkumers steeds minder gebruikt wordt?
Bij de installatie van burgemeester Kramer heb ik hem mijn boekje met columns ‘Dokkumer geswets’ gegeven. Kramer zei toen tegen mij: “Ah, jij probeert het Dokkumers levendig te houden!”. Toen dacht ik wel even: ja, dat is inderdaad zo. En het fijne aan Dokkumers is dat het geen taal is, geen grammatica heeft en dus heb ik het mezelf aangeleerd. Ik heb er werk van gemaakt. Maar of ik nu heel Dokkum weer aan het dokkumers krijg, vraag ik me af.

Je was ook radiomaker, hoe zag dat er uit en waarom doe je dat nu niet meer?
Zoals ik al zei kwam ik via RTV NOF met de NCRV in aanraking en tot mijn vijfendertigste heb ik inderdaad radio gemaakt. Op een gegeven moment was het gewoon klaar. Ik heb gedaan wat ik wilde doen. Er kwamen toen serieuzere dingen op mijn pad zoals het vaderschap, dat werd belangrijker dan het gevoel van iemand te willen zijn. Via mijn werk voor de NCRV heb ik een keer een rondleiding gehad in het museum voor Beeld en Geluid en was echt onder de indruk van alles wat ik daar zag. Daar ontstond mijn idee voor het digitaliseren.

Wat zijn  je ambities nog met Dokkum?
Voor mezelf heb ik momenteel even wat minder ambities. Het afgelopen jaar heb ik mezelf weer terug weten te vinden na een turbulente periode. Wat het digitaliseren betreft ben ik heel leuk bezig en ik heb inmiddels geïnvesteerd in capaciteitsuitbreiding. Prachtig om zo nog meer mensen blij te maken. In 2016 organiseerde ik met een groepje voor oud-leerlingen van de LEAO in Dokkum een reünie. Tien oktober dit jaar staat er weer zoiets op de planning. Ik ben daar lekker druk mee.

Keuzevragen:
Nieuws uit de krant of online?  Online.

In de auto of op de fiets?  Op de snorbrommer: The Almost Harley, haha!

Online shoppen of de stad in?  Het liefst in een lokale stenen winkel, maar soms ontkom je niet aan online iets bestellen.

Om af te sluiten:
Heb je suggesties voor mensen die je in het Dokkumer vragenuurtje wilt zien?
Marit Anker

Dokkumer Vragenuurtje: Henk Aartsma

In het Dokkumer vragenuurtje ‘ondervragen’ we regelmatig een bekende of minder bekende Dokkumer het hemd van het lijf. In deze editie: Henk Aartsma.

Wie ben je en wat doe je?
Ik ben Henk Aartsma en ben sinds anderhalf jaar gepensioneerd. Ik werkte onder andere op het archief van Dokkum en bij de bank in Groningen. Nu ben ik actief als hobbyfotograaf (“de paparazzi van Dokkum”) en amateurhistoricus.

Wat heb je met Dokkum?
Ik kom oorspronkelijk uit Engwierum, maar inmiddels al 44 jaar woonachtig in Dokkum. Hier in Dokkum is altijd wat te beleven, er is genoeg om foto’s van te maken! Dokkum is een mooie, culturele en historische stad met veel festiviteiten. De binnenstad is levendig en het heeft een mooie natuur zoals in het Tolhuispark en het Harddraverspark. Ik mis wel de ruimte van Engwierum, daarom trek ik er graag met de fiets op uit.

Het mooiste plekje van Dokkum is?
Het Tolhuispark en de Bolwerken en dan vooral het Oosterbolwerk. Daar is het lekker rustig met het water en de bomen en toch is er altijd wat te zien. Wanneer de tulpen er zijn is het daar helemaal mooi!

Welk plekje in Dokkum moet direct worden aangepakt om de stad mooier te maken?
Het pandje aan het Sonnemaplein, die aan het water van de Westersingel. Dat is zo vervallen. De winkels in de binnenstad zouden ook zoveel mogelijk bezet moeten worden, geen leegstand maar gevuld met veel verschillende dingen.

Maak de volgende zinnen af:
Parkeren in Dokkum is… beter geworden. Er is voldoende plek en dat de randparkeerplaatsen gratis zijn is natuurlijk helemaal perfect.

Dokkum is over tien jaar…  niet zoveel veranderd. Al zal het wel meer een woonstad worden dan een winkelstad. Je ziet steeds meer woningen en appartementen komen. Ik hoop wel dat ze het Harddraverspark groen laten met genoeg recreatiemogelijkheden.

 De nieuwe markt is… leuk en mooi ingericht. Maar er gebeurt te weinig. Er zouden wel meer festiviteiten georganiseerd kunnen worden, en terrasjes enzo.

En dan de persoonlijke vragen, speciaal voor u:

U noemt uzelf een “hobbyfotograaf”, wat fotografeert u zoal?
Alles in Dokkum zoals muziekoptredens, sportactiviteiten, en ik richt me steeds meer op cultuur historische dingen in de omgeving. Eigenlijk ga ik elke dag op stap met mijn fototoestel, want stel je voor dat er onder weg iets is?! Ik wil graag overal bij zijn, het gaat mij vooral om de beleving en de vrijheid. Even een praatje met de mensen aldaar maken. Net doen alsof ik belangrijk ben, haha… Ik noem mezelf een hobbyfotograaf omdat ik huis-, tuin- en keukenfoto’s maak. Ze zijn niet zo serieus en amateuristisch. Niet te veel gedoe.

Wanneer bent u begonnen met fotograferen?
Met de analoge toestellen lukte het nog helemaal niet om foto’s te maken, ik ben eigenlijk nog steeds verbaasd dat het nu wel lukt. Maar in 2008 ben ik met een betere camera begonnen en toen begon ik vooral foto’s te maken van en in de stad.

Waar haalt u uw inspiratie voor de foto’s vandaan?
Ik kijk veel naar de affiches die in de stad opgehangen worden om te kijken wat er allemaal in Dokkum en omstreken gebeurt. Ook haal ik mijn informatie uit de Dokkumer Courant of van de agenda van www.in-dokkum.nl, die altijd up-to-date is. En ik stap ook wel gewoon op mijn fiets met de camera in de fietsmand, er op uit.

Waar verschijnen uw foto`s zoal?
Ik zet ze zelf op Facebook of Twitter en ik stuur ze persoonlijk naar de mensen toe.

Heeft u genoeg tijd om bij alle festiviteiten van Dokkum te zijn?
Mijn vrouw heeft me gelukkig altijd heel vrij gelaten! Daar heb ik geluk mee. In deze tijd zie ik dat dat heel anders gaat: stellen zijn altijd samen en bij elkaar, alles moet perfect zijn. Net zoals de kinderen van deze tijd, ze weten door het internet zo veel waardoor ze minder gehoorzaam zijn. Het is wel zorgelijk, de wereld die de jeugd krijgt voorgeschoteld. Het grootste gevaar schuilt in de “perfectie”.

Welke gelegenheid vindt u het leukst om te fotograferen?
Dokkum Open Air en de Admiraliteitsdagen, die muziekbeleving vind ik mooi. Ook om te zien hoe de mensen optreden en hoe ze zich kleden. Maar dat wordt straks helaas verleden tijd voor mij, die herrie aan mijn oren kan ik straks niet meer aan…

Op welke foto bent u het meest trots?
Dat zal of een familiefoto zijn of een zonsondergang. Een zonsondergang vanaf het bankje bij molen Zeldenrust of een zonsondergang bij Wierum.

U noemt uzelf ook “amateurhistoricus”, waarom amateur?
De mensen die voor de Fryske Academie werken zijn professionals, wat ik doe is meer hobbymatig. Het is niet mijn dagelijkse werk. Ik ben geen onderzoeker of schrijver, meer een sneuper. Ik praat graag met mensen over vroeger, spit door oude kranten heen of lees over vroeger. Het historische blad De Sneuper vind ik bijvoorbeeld prachtig om te lezen.

Wat voor historische dingen onderzoekt u allemaal?
Ik heb de geschiedenis van mijn familie uitgezocht, die trouwens van oorsprong heel rijk was. Maar zoals wel vaker, wordt die rijkdom vaak in de derde generatie vernietigd, haha.

Ik zou nog wel eens de geschiedenis van de Grote Breedstraat vanaf 1950 willen onderzoeken om te kijken hoe sterk alles is veranderd.

Wat wilt u nog bereiken?
Dat zie ik nog wel, ik ben gewoon lekker bezig. Wat voor mij wel geldt: een dag zonder camera is een dag niet geleefd! Ik kan mezelf niet meer zonder mijn camera voorstellen. Mijn foto’s worden goed bewaard en ‘later’ gaan ze naar het archief en de stichting Oud Dockum. Ik hoop dat heel veel mensen nog van mijn foto’s blijven genieten!

Keuzevragen:
Nieuws uit de krant of online?  Beide wel.

In de auto of op de fiets? Op de fiets met een mand voorop en daarin mijn camera. Ik heb ook een nieuwe aanwinst, dat is mijn snorfiets. Daarmee kan ik verder weg om foto’s te maken. Daar ben ik erg blij mee!

Online shoppen of de stad in? De stad in. Ik heb nog nooit wat online besteld.

Om af te sluiten:
Heb je suggesties voor mensen die je in het Dokkumer vragenuurtje wilt zien

Harmen Poortman

Dokkumer Vragenuurtje: Hetty Combs

In het Dokkumer vragenuurtje ‘ondervragen’ we regelmatig een bekende of minder bekende Dokkumer het hemd van het lijf. In deze editie: Hetty Combs.

Wie ben je en wat doe je?
Ik ben Hetty Combs, ben 57 jaar en ik doe een heleboel! Dit atelier, in de Groen van Prinsterer, is mijn atelier en werkplek. Ik ben 4e-jaars student aan De Foudgumse School, de kleinste en noordelijkste academie voor die nieuwe schilderkunst én ik ben persoonlijk begeleider voor mensen met dementie en psychiatrie in de thuissituatie.

Wat heb je met Dokkum?
Ik woon sinds 1975 in Friesland en altijd in de regio vanDokkum. Dokkum is voor mij een uitstapje. Ik vind het een prachtig en bijzonder stadje, dat voel ik elke keer weer wanneer ik hier ben.

Het mooiste plekje van Dokkum is?
De skyline van Dokkum! Wanneer ik over de Trekweg richting Dokkum rij, dan kom je over zo’n hoger gelegen bruggetje (kruispunt Wâlddyk) en dan ineens… ligt Dokkum daar. Dat blijft een prachtig gezicht of het nou ’s morgensvroeg met zonsopgang op ’s avonds met lichtjes is. Het geeft me een thuisgevoel, een veilige haven in een uitgestrekt landschap.

Welk plekje in Dokkum moet direct worden aangepakt om de stad mooier te maken?
De omgeving bij de Lidl. Ze zijn al heel goed bezig met het opknappen van deze wijk; er wordt fantastisch werk verricht wat bevorderend is voor het woongenot en de sfeer. Maar die krakkemikkige loodsen en hobbelige straten, ik hoop dat ze daar snel nog wat aan gaan doen.

Maak de volgende zinnen af:
Parkeren in Dokkum is… gratis! Je moet je plekjes weten, maar het is een groot voordeel van Dokkum dat je vlakbij het centrum gratis kan parkeren.

Dokkum is over tien jaar…  nog altijd een bruisend hart en vast een stuk kunstzinniger! Wanneer wij hier met de Groen van Prinsterer onze tentakels uitsteken… gaat er wel wat gebeuren!

De nieuwe markt is… nog een moeilijk plekje. Het is wel mooi geworden, maar het zou wat mij betreft nog wel meer de uitstraling van een heilig hart mogen hebben. Dat parkeergedoe verpest de sereniteit die er ook zou kunnen hangen. Al begrijp ik de behoefte van de parkeergelegenheid ook, hoor.

En dan de persoonlijke vragen, speciaal voor jou:

Is Combs Art Projects uw hobby of uw werk?
Mijn werk. Samen met Combs Care, waarin ik aanvullend mantelzorger ben voor mensen met dementie en/of psychiatrische aandoening, is Combs Art Projects een hele goede combinatie. Zo kunnen mensen  waarvan ik persoonlijk begeleider ben, hier komen tekenen en schilderen als een zinvolle daginvulling. We noemen dat de Kunstclub 70+ en ook andere senioren zijn daar welkom!

Ik vind lesgegeven en het begeleiden van mijn cursisten het allerleukste om te doen: ze een handje te helpen om hun creativiteit te ontwikkelen. Creativiteit is meer dan knutselen of schilderen. Je stimuleert het creatieve brein.Om je eigen problemen op te lossen bijvoorbeeld, moet je ook creatief zijn. Ik help mensen hier graag bij.

U schrijft op uw website ook dat u poëtisch werk maakt, wat houdt dat in?
Dat gaat over mijn gedichten. Dat is in bepaalde periodes, momenteel ben ik daar een beetje te druk voor. Ik heb er wel les in gehad en ik draag ook wel eens werken voor, maar heel bescheiden. Ik vind dat nog een beetje privé, daar  voel ik me nog kwetsbaar in. Ik ga er absoluut mee door, poëzie is ook kunst. Kunst met woorden. En dat heeft niets met zweverigheid te maken, poëzie is voor mij heel aards.

Wanneer en hoe ontdekte u uw talent voor schilderen en poëzie?
Als kind was ik altijd aan het tekenen, ik heb mij nog nooit verveeld. Ik tekende graag dingen uit mijn omgeving als de flatgebouwen om mij heen, of bloemetjes. Zo was ik ook altijd met taal bezig. Als twaalfjarig meisje kreeg ik een dichtbundel met kindergedichten, er was een gedicht over Sinterklaas en God en dat heeft mij zo gegrepen. Wat de kracht van woorden met je kunnen doen. Eigenlijk is het plaatjes maken met woorden, een soort schilderen.

Hoe zou u uw werk omschrijven?
Als poëtisch. In alles wat ik doe: schilderen, poëzie of begeleiden, zitten meerdere lagen. Het gaat altijd over balans. In het schilderwerk heeft een felle kleur altijd een tegenhanger nodig, met begeleiden is dat ook zo. Zo heeft alles wat ik doe meerdere lagen.

Op uw website staat: “Bij haar projecten spelen maatschappelijk betrokkenheid en psychologische uitgangspunten vaak een centrale rol.”. Waar komt die interesse vandaan?
Dat is een stukje van mijn persoonlijkheid; het verlangen naar diepgang. Ik leef niet oppervlakkig en die gelaagdheid geeft mij voldoening. Het is een verlengstuk van mezelf. Zo ben ik.

U geeft verschillende cursussen, welke zijn dat en wie komen daar?
Van allerlei mensen: jongeren van 15 jaar tot ouderen van 80 jaar, beginners en gevorderden. Eigenlijk iedereen die wil tekenen of schilderen: soms om het te leren, soms om even verder te worden geholpen. Zo is er ook een studiegroep voor vakgenoten, waar vakgenoten elkaar ontmoeten.

Hoe bent u hier in De Groen van Prinsterer terecht gekomen?
Na mijn verhuizing was ik op zoek een atelierruimte en deed via facebook een oproepje. Dat werd door Hepie gelezen en zij vroeg of ik hier in de Groen van Prinsterer wilde komen. Bij het zien van dit lokaal was ik direct verkocht!

Hoe komt het dat zo’n gebouw als de Groen van Prinsterer volledig gevuld is? Is er zoveel behoefte aan kunst en cultuur?
Ja, dat denk ik wel. Mensen zijn de laatste decennia ontzettend gestimuleerd om met hun hoofd bezig te zijn, met het intellect. Een van de oorzaken van burn-outs. Om uit je hoofd te komen, moet je op zoek naar ontspanning. Dat kun je doen door heel veel op het lijf te focussen in de zin van sport, óf door bezig te gaan met de handen. Het belang hiervan is heel lang onderschat, nu zien steeds meer mensen deze onmisbare tegenhanger van bewust werken met het creatieve deel van je brein.

En hoe is het gesteld met de kunst & poëzie in Dokkum?
Er is veel belangstelling voor en behoefte aan. Mensen zijn zich ook steeds meer bewust van deze behoefte. Ze zoeken  creatieve in- en ontspanning, ook hier in Dokkum. We hebben hier in de omgeving prachtige voorbeelden van kunstenaars op allerlei gebieden. Neem bijvoorbeeld Akke Brouwer, een voordraagkunstenares: haar middagen zijn altijd vol! Er zit veel meer in de mensen dan dat je op het eerste oog zou denken.

U deelt op Facebook regelmatig berichten over het Kunstcafé, wat gebeurt daar precies?
Het kunstcafé is een activiteit van Stichting Keunstkrite, een platvorm voor kunst en cultuur in de regio Noardeast-Frylân. Het kunstcafé is er elke vierde zondag van de maand. Het is een ontmoetingsplek waar we als kunstenaars en liefhebbers netwerken of bijvoorbeeld gastsprekers uitnodigen in een ongedwongen sfeer. We organiseren met de stichting ook exposities in het gemeentehuis en een kunstweek inclusief kunstroute (Rondje Kunstzinnig) in Achtkarspelen.

Wat zijn uw toekomstplannen?
Lekker doorgaan met wat ik doe! Ik hoop hier in de Groen van Prinsterer nog vele jaren te mogen zitten. En ik zou nog best wel een extra groep met cursisten willen opstarten….

Keuzevragen:
Nieuws uit de krant of online?  Beide wel. Ik mag graag ’s morgens graag een krantje doorbladeren voor het rustmoment en de achtergrondinformatie. Online nieuws gebruik ik voor het hap-en-snap-werk en het hot-news.

In de auto of op de fiets? Auto.

Online shoppen of de stad in? Online shoppen. De stad in gebruik ik meer voor de ontspanning met een hapje en een drankje of even lekker koekeloeren.

Om af te sluiten:
Heb je suggesties voor mensen die je in het Dokkumer vragenuurtje wilt zien? 
Sandra Visser

Dokkumer Vragenuurtje: Andre Kamstra

In het Dokkumer vragenuurtje ‘ondervragen’ we regelmatig een bekende of minder bekende Dokkumer het hemd van het lijf. In deze editie: Andre Kamstra.

Wie ben je en wat doe je?
Ik ben Andre. Ik ben een enthousiaste levensgenieter die op dit moment een ruimte huurt in de oude Groen van Prinstererschool. Hier maak ik kleurrijke schilderijen in diverse stijlen. Ik werk daarnaast in het onderwijs als docent zorg en welzijn bij ROC de Friese Poort in Drachten.

Wat heb je met Dokkum?
Ik ben hier geboren en opgegroeid. Op mijn 18e ben ik naar Limburg verhuisd en via midden Friesland en Ternaard weer in Dokkum terecht gekomen. Nu woon ik met mijn gezin in de binnenstad.

Het mooiste plekje van Dokkum is?
De binnenstad. Ik hou van het levendige van de binnenstad. Ik stap de deur uit en zit tussen de mensen. De horeca van Dokkum is ook heel fijn! Ik kom graag bij ArtiSante of voor een hapje bij de Koffiebranderij.

Welk plekje in Dokkum moet direct worden aangepakt om de stad mooier te maken?
Ik zou de waarde van de Groen van Prinsterer wel meer onder de aandacht willen brengen. Zodat Dokkum de culturele waarde van wat wij hier allemaal doen gaat inzien; het zou het middelpunt van Dokkum moeten worden.

Maak de volgende zinnen af:
Parkeren in Dokkum is… Prima. Nooit last van, ik kan eigenlijk overal wel parkeren.

Dokkum is over tien jaar… dé Culturele Hoofdstad van het Noorden.

De nieuwe markt is… geweldig, uitnodigend en een verrijking. Het is ook een mooie trekpleister voor toeristen. Vooral ’s avonds met die prachtige verlichting; dan staat de Grote Kerk zo mooi in het licht.

En dan de persoonlijke vragen, speciaal voor jou:

Verliefd/verloofd/getrouwd/kinderen?
Nog steeds verliefd op Martine. We zijn al bij elkaar vanaf ons 15e en 17e en zijn het leven met elkaar doorgroeit, we zijn beide vrije geesten. We verhuisden op jonge leeftijd samen naar Limburg en daar leerden we op eigen benen staan en onze eigen keuzes te maken. Inmiddels hebben we twee dochters en een zoon in de leeftijd van 20,18 en 16 jaar. Onze kinderen vinden ons soms een beetje hippies: we leven als kunstenaars en gaan er bijvoorbeeld ook graag op uit met onze camper. We houden ervan om in vrijheid te leven. Martine en ik zien dat onze kinderen dat ook wel in zich hebben, maar ze uiten zich nog niet zo.

Hoe ziet een dag/week van Andre Kamstra er uit?
Ik sta om 6.00 uur op en maak me dan klaar voor de dag. Dan laat ik de hond uit: even een rondje Bolwerken. Na een kopje koffie vertrek ik naar mijn werk in Drachten. Wanneer ik thuis kom eten we met elkaar en ’s avonds en in de weekenden kom ik graag hier, naar mijn atelier in de Groen van Prinsterer, toe. Ongeacht of ik geïnspireerd ben: van de honderd dingen die ik maak wordt er een mooi. Soms komt Martine of een van de kinderen mee, we zeggen dan niet veel maar zijn lekker creatief bezig.

Hoe kenmerkt jouw (schilder)werk zich?
Gesprekken op straat, tijdens mijn werk, teksten in muziek, afbeeldingen van straatartiesten en kunstenaars die ik volg op Instagram, mooie natuur, reizen en mijn diepere gedachten inspireren mij. Ik probeer mijn gevoel en gedachten over te brengen op doek, papier, inspirerende materialen zoals kringloopvondsten, gitaar, houten panelen etc. Het maakt niet zoveel uit. Mijn schilderwerk is kleurrijk maar kan ook alleen zwart/wit zijn. Ieder heeft een eigen interpretatie van abstracte schilderwerken, dat moeten we zo laten. Eigen creativiteit in denken is veel belangrijker dan wat ik er van vind. Ik probeer met diepte, licht en schaduw te werken om het schilderij te laten leven.

Je bent ontzettend creatief, waar komt dat vandaan?
Ik ben altijd aan het tekenen geweest, gewoon als tussendoortjes. Creativiteit is echt een familieding: mijn moeder en broer zijn ook ontzettend creatief. Mijn moeder kan echt van niets iets maken, ze is ook erg kunstzinnig. Het schilderen heb ik helemaal zelf ontwikkeld, ik vroeg me af: wie ben ik en wat maakt mij blij? Dat is vormen, kleuren, symbolen, eigen gedachten en gevoelens overzetten in een kleurrijk en uitdagend kunstwerk. Wie ik ben? Dat ben ik nog steeds aan het onderzoeken, in ieder geval: creatief, kleurrijk en soms mysterieus…

Ik maakte eerst veel cartoons in het zwart/wit en wilde wat realistischer tekenen en me meer oriënteren op kleur. Zo kwam ik bij de spuitbussen terecht, de graffiti. Ik ben met verf en spuitbus gaan experimenteren en dat doe ik nog steeds. Dit blijft een dynamisch proces van groei en ontwikkeling.

Hoe ben je hier in ‘de Groen’ terecht gekomen?
Toen we vanuit Ternaard naar de binnenstad van Dokkum verhuisden was ik op zoek naar een extra ruimte waar ik mijn ding kon doen. Ik las een interview op in-dokkum.nl met Janne en Hepie over de Groen van Prinsterer en ik zocht contact met ze. Zo kwam ik in het pand waar voorheen Fietsenmaker Harm Haisma zat. Toen er meer kunstenaars gezocht werden voor de Groen van Prinsterer heb ik me bij ze aangesloten. Inmiddels hebben we hier een community, een grote en sterke groep. We organiseren dingen met elkaar en werken samen. We willen nog meer naamsbekendheid creëren en het gebouw meer openstellen voor belangstellenden.

Je ondertekent je werk met AKT, waar staat dat precies voor?
In mijn jeugd ondertekende ik mijn cartoons al met AKT (Andre Kamstra Tekeningen), om mijzelf te onderscheiden. Voordat ik bij de Friese Poort ging werken werkte ik in de jeugdzorg en was ik voor de helft ZZP-er onder de naam Andre Kamstra Trainingen, en kwam AKT weer terug. Ik liet mij destijds inhuren door onderwijsinstellingen om weerbaarheidstrainingen te geven totdat de Friese Poort mij een vast contract aanbood en nu ben ik nu volledig bij ze in dienst. Momenteel signeer ik mijn kunstwerken (opnieuw) met AKT artworks.

Welk plekje in Dokkum mag nog wel wat vrolijkheid van Andre Kamstra?
Ik kan wel een paar plekken bedenken die wat mooier kunnen: de muur van de parkeergarage bij de Jumbo. Daar zie je vanaf het Parksterbolwerk al wat graffiti, die zou ik wel willen bijwerken. Of de oude garage van Wouda, die je door de bosjes heen kan zien vanaf het Oosterbolwerk. En vanmorgen liep ik nog door het steegje tegenover de Ponderosa, daar zit ook een hele kale muur… Het is mooi om te zien dat steeds meer steden Street art gebruiken om de stad op te vrolijken. Weer net als vroeger; toen de reclame ook op de gebouwen werd geschilderd.

Wat zijn je dromen/ambities voor de toekomst?
Ik zou mijn leven wel om willen draaien en meer willen schilderen dan onderwijs geven…
Mijn droom is toch wel om te kunnen leven als kunstenaar. Daarvoor moet ik mijn creaties naar buiten brengen en dat is nu mijn doel. Om meer series van mijn werk te maken, daarmee te exposeren en mijn werk te verkopen. Ik ben lekker aan het broeden op plannen om zo als kunstenaar rond te komen en er effectief mee bezig te zijn.

Ik zit ook nog vol ideeën: ik wil onze camper nog graag voorzien van graffiti, of andere auto’s bespuiten. Maar ook saaie voorwerpen nieuw leven inblazen met mijn kleuren!

Keuzevragen:
Nieuws uit de krant of online?  Ik volg weinig tot geen nieuws, ik word er gewoon niet blij van. Zo hebben we bijvoorbeeld ook geen TV meer in de woonkamer en dat geeft ons zoveel meer ruimte, vrijheid en tijd. De kinderen wennen er wel aan en bovendien speelt alles zich tegenwoordig online af.

In de auto of op de fiets of in de camper ;-)? In Dokkum op de fiets en naar mijn werk in de auto. De camper vinden we een geweldig vervoermiddel, ons huis op wielen! Die zetten we ook overal neer om dat vrije gevoel te ervaren.

Online shoppen of de stad in? Als ik echt iets nodig heb online. Maar voor de gezelligheid gaan we de stad in. We wonen immers in de binnenstad, best een duur leven trouwens 😉

Om af te sluiten:
Heb je suggesties voor mensen die je in het Dokkumer vragenuurtje wilt zien?
Hetty Combs

Dokkumer Vragenuurtje: Ruth Hanemaaijer

Ruth Hanemaaijer

In het Dokkumer vragenuurtje ‘ondervragen’ we regelmatig een bekende of minder bekende Dokkumer het hemd van het lijf. In deze editie: Ruth Hanemaaijer.

Wie ben je en wat doe je?
Ik ben Ruth, in de eerste plaats moeder en vrouw, daarnaast ook regisseur, trainingsacteur, theatermaker, docent en het allermooiste: ‘createur’. Hier, bij De Pionier Theatercreaties, creëren we dingen met elkaar.

Wat heb je met Dokkum?
Dokkum is mijn geboortestad, mijn ouderlijk huis staat nog steeds op de Hogedijken. Ik heb ook enkele jaren in Leeuwarden en Noardburgum gewoond, maar hier in Dokkum woont mijn familie en dit is echt mijn stadje!

Het mooiste plekje van Dokkum is?
Mijn eigen huis! En daar waar onze vrienden en familie zijn.
Mijn ouderlijk huis op de Hogedijken aan de Dokkumer Ee voelt ook nog steeds als thuiskomen. Op en in het water ben ik zomers ook veel met ons gezin te vinden, en het water rondom de Bolwerken blijft ook prachtig.

Welk plekje in Dokkum moet direct worden aangepakt om de stad mooier te maken?
Enkele entrees van Dokkum mogen wel wat toegankelijker en meer uitnodigend worden. Dan bedoel ik dat vooral voor de toeristen die per boot of auto Dokkum binnenkomen.

Maak de volgende zinnen af:
Parkeren in Dokkum is… prima. Het is fijn dat je tot elf uur ’s morgens gratis kan parkeren. Ik kan eigenlijk altijd wel een plekje vinden.

Dokkum is over tien jaar… nog steeds het mooie Dokkum dat het nu is: een bloeiende en groeiende stad! Uiteraard moet je altijd blijven kijken naar: hoe hou je het mooi en leefbaar met elkaar.

De nieuwe markt is… heel mooi geworden en ik zie hier allemaal mogelijkheden voor activiteiten, zoals spelletjes of een picknick, een marktplein vol met kinderen….

En dan de persoonlijke vragen, speciaal voor jou:

Hoe ben je in de theaterwereld terecht gekomen?
Het is een uit de hand gelopen hobby. Tijdens mijn opleiding SPW ontdekte ik pas het toneelspelen. Daarvoor had ik alleen maar de groep-8-musical ervaring. Tijdens mijn opleiding is het toneelvirus begonnen en ging ik bijvoorbeeld werken in een theaterrestaurant en spelen bij een theatergroep. Er kwam steeds meer theater op mijn pad. Zo kreeg ik op mijn 19e mijn eerste opdracht: een nichtje zat in groep 8 en ze zochten daar een begeleider voor de eindmusical. Toen wilde mijn andere nichtje dat ook wel en zo werd het steeds drukker met musicals of typetjes. Het bleef bij een hobby, omdat ik mijn werk als onderwijzeres (Omgangskunde) op de Friese Poort ook zo leuk vond. Toen ik drie jaar geleden steeds meer afkeer kreeg van de toenemende rompslomp in het onderwijs, nam ik de beslissing: ik stopte als onderwijzeres in het onderwijs en ging mij volledig richten op mijn bedrijf De Pionier Theatercreaties.

Je bent nu drie jaar als zelfstandig ondernemer aan de slag, hoe is dat?
Ik ben hartstikke trots en dankbaar dat ik deze mogelijkheid heb kunnen krijgen én dat ik het aan heb durven pakken. Dat ik wekelijks met ruim 80 kinderen/jongeren mag werken die mij keer op keer cadeautjes geven met hun creatieve processen en hun lach op het gezicht. Of ouders die mij vertellen hoe de toneellessen hun kind helpt bij het omgaan met pesten, onzekerheid of moeilijke situaties. Ik geloof zo in het middel van toneel! Mijn ruimte in de Groen van Prinsterer is ook een welkome toevoeging: deze omgeving nodigt de kinderen ook uit om zich te geven.

Mis je de vastigheid van een vaste baan ook?
Op dit moment heb ik genoeg opdrachten om er van te kunnen leven én ik bof met mijn lieve man Wytze die een fulltime baan heeft, waardoor er ook financiële vastigheid is en ik de ruimte heb om mijn bedrijf verder uit te bouwen. Ik merk dat ik er steeds beter in word om eigen ondernemer te zijn. Ik kan bijvoorbeeld beter ‘nee’ zeggen. De theaterwereld is een wereld waarin vaak geen grote geldvoorzieningen zijn, daar moet ik af en toe creatief mee omgaan. Het ondernemen zit ook in mij en in mijn karakter.

Hoe is het om jouw bedrijf te combineren met gezin van drie kinderen?
We hebben geen druk leven, maar zijn vol van leven, zoals ik dat altijd zeg. En daarin zoeken we altijd naar evenwicht en balans, net als elk ander gezin. Ons gezin is goed ingespeeld op mijn werk: de kinderen weten dat ik veel ’s avonds moet werken en flexibel moet zijn. Mijn man en onze kinderen gaan hier goed in mee. Ik neem de kinderen ook gerust mee naar een voorstelling, dan vermaken zij zich prima. Daar zijn we wel heel gezegend mee! Gelukkig vinden ze het theaterleven ook heel erg leuk. Dan vraag ik ze: moet ik oppas regelen of ga je mee? Dan is de keuze erg vaak dat ze mee willen!

Na een groot project komt bij mij áltijd het zwarte gat… Dan word ik onrustig en ga ik zoeken naar allerlei dingen. Dat weten ze thuis ook en dan laten ze me wel even. Maar in drukte kan ik ook heel goed de boel de boel laten. Dus lekker een ochtendje Netflixen bijvoorbeeld. Maar ik werk het beste onder druk!

Hoe ziet een dag van Ruth Hanemaayer er uit?
Nou geen dag of week is hetzelfde, behalve de vrijdag. Dan begin ik ’s morgens vaak rustig aan. Wytze brengt de kinderen naar school en dan ontbijt ik lekker rustig met Netflix bijvoorbeeld. Daarna ga ik de lessen voorbereiden en een beetje opruimen. Om 12u stap ik in de auto richting Leeuwarden en daar geef ik dan les aan de jongeren van het speciaal onderwijs. Om 14.45u uur moet ik dan weer in Dokkum zijn voor de eerste toneelgroep in de Groen van Prinster. Tot 21.45u volgen er vijf groepen met kinderen in de leeftijd van 6 tot en met 18 jaar. Dan laat ik daar lekker de boel de boel, dat zie ik dan maandags wel weer! Ik sluit thuis lekker af met een wijntje op de bank of in bad.

Op de andere dagen is het vaak vliegen van opdracht naar opdracht of een vergadering van een opdracht. Of ik ben aan het schrijven voor een opdracht of inspiratie opdoen voor een opdracht. En dat inspiratie opdoen gaat uiteraard de hele dag door…

Je hebt de afgelopen Admiraliteitsdagen het theater geregeld, hoe was dat en zijn er nog nieuwe plannen voor de komende Admiraliteitsdagen?
Dat was erg leuk en stond al een tijdje op mijn verlanglijstje. Het was al mooi wat er stond en het afgelopen jaar kon ik daar op voortborduren. Momenteel ben ik alweer in gesprek en volop aan het brainstormen met het bestuur en de activiteitencommissie, je moet altijd blijven kijken naar vernieuwing. Maar daar laat ik nog niets over los… 😉

Je organiseert ook het theater van de Kerstfair. Welk evenement in/rond Dokkum mist nog theater van Ruth?
Haha, niet perse Ruth, maar… Ik zie wel mogelijkheden in Dokkum, vooral in de vakantieperiodes. Dokkum is nu erg gefocust op de Admiraliteitsdagen terwijl er in de zomerperiode weinig georganiseerd wordt. Wat kunst en cultuur betreft kan je echt nog wel dingen in Dokkum neerzetten, maar dat is zeker niet van mij afhankelijk!

Ik heb dan van die romantische Italiaanse beelden voor mij van een grote picknick op De Markt, of een (dans)voorstelling op het water of een theaterspektakel rondom de Bolwerken. Zoiets als The Passion waarbij de mensen over de Bolwerken lopen en het spel zich op het water afspeelt.

Hoe is het met het theatertalent in Dokkum?
Heel erg goed! Ik geloof dat iedereen kan toneelspelen, als je maar durft! Met name kinderen durven meer los te laten en zichzelf te laten zien, waar volwassenen veel meer nadenken over hun handelingen.

Welke grote musical zou je nog graag willen regisseren/begeleiden?
Mijn eigen geschreven musical David zou ik nog wel in meerdere kerken tot uitvoering willen brengen. Of een keer een eigen geschreven groot ‘iepenloftspel’ in Dokkum…

Zijn er nog andere dromen en ambities?
Oh ja! Ik heb nog zoveel dromen, maar tijd tekort…

Ik zou wel een stuk willen schrijven naar aanleiding van het boek Hotse Hiddes van Sibe van Aangium. En dan de Zijl als podium, de perfecte locatie daarvoor.

Ook zou ik nog wel een methode willen ontwikkelen voor het speciaal onderwijs op het gebied van theater. Ik ben geen psycholoog of creatief therapeut, maar ik zie wel mogelijkheden hoe drama/theater als hulpmiddel kan helpen tot groei én om mensen samen te brengen.

En met mijn gezin zou ik heel graag willen reizen en de wereld willen ontdekken…

Stel, dé Joop van den Ende belt jou en wil je in dienst te nemen, doe je dat dan?
Nee. Ik ben en blijf maar Ruth en ik hou van ‘community art’. Daarmee bedoel ik dat ik het mooi vind om op lokaal vlak dingen te organiseren, daar ligt mijn hart!

Keuzevragen:
Nieuws uit de krant of online? Beide, maar dat doe ik te weinig. Het liefst kijk ik lekker het Jeugdjournaal met de kinderen.

In de auto of op de fiets? Ik zou de fiets moeten zeggen, maar het is een slechte gewoonte dat ik vooral in de auto ga. In de drukte van mijn bestaan is dat toch het makkelijkste.

Online shoppen of de stad in? Het liefst de stad in omdat dat voor mij ook staat voor een lekker bakje koffie of een hapje eten. Het online shoppen gebeurt wel eens voor het gemak. Maar als dochter van een ondernemer weet ik hoe belangrijk het is om lokaal te winkelen!

Om af te sluiten:
Heb je suggesties voor mensen die je in het Dokkumer vragenuurtje wilt zien?
Andre Kamstra.