Dokkumer Vragenuurtje: Ulbe van der Wal

In het Dokkumer vragenuurtje ‘ondervragen’ we regelmatig een bekende of minder bekende Dokkumer het hemd van het lijf. In deze editie: Ulbe van der Wal.

Wie ben je en wat doe je?
Ik ben Ulbe van der Wal, 53 jaar, woon samen met mijn dochter woon in Oostrum en ben kraanmachinist: een zzp-er.

Wat heb je met Dokkum?
Ik ben in Genum geboren en op mijn tweede naar Ferwerd verhuisd. In Ferwerd ging ik naar de lagere school en later naar LTS, afdeling schilderen, in Dokkum. Op mijn zestiende verhuisde ik  naar Oostrum, dat is bijna Dokkum. We komen eigenlijk elke dag wel in Dokkum, al is het voor de boodschappen. Verder zat ik van 2007 tot 2012 bij de vrijwillige brandweer van Dokkum en van 2008 tot 2012 bij drukke tijden bij TNT Dokkum.

Het mooiste plekje van Dokkum is?
De Zijl. Alle kanten die je ziet vanaf De Zijl zijn mooi: de molen, het stadhuis en de kettingbrug.

Welk plekje in Dokkum moet direct worden aangepakt om de stad mooier te maken?
Wanneer je vanaf Birdaard Dokkum binnenvaart of binnenrijdt: Bij het Prinsterrein. Het was zowel lelijk als mooi, maar het valt steeds meer in. Het wordt er niet beter op. Eigenlijk zou je het mooi op moeten knappen of er zou iets anders moeten komen. Bijvoorbeeld die flats die een stukje verderop gebouwd zijn, die vind ik op zich wel heel mooi.

Maak de volgende zinnen af:
Parkeren in Dokkum is… goed, maar kan beter. Nu willen ze daar bij de parkeergarage bij de Jumbo met brug naar de binnenstad. Dat idee lijkt mij helemaal niks! Volgens mij zou er een parkeergarage bij het oude busstation (onderhoudsloods de remise) moeten komen. Dat is een typische plek waar iets mee moet gebeuren, wat opgeknapt moet worden. Je zou daar een mooi verdiepte parkeergarage met meerdere lagen kunnen maken die je niet ziet. Zo heb je voldoende parkeergelegenheid wat dicht genoeg bij het centrum is.

Dokkum is over tien jaar… globaal wel hetzelfde, denk ik. Vast wel met iets meer mensen en dus ook meer uitbreiding met nieuwbouw van woningen.

De nieuwe markt is… mooi maar erg duur. Het had beter gekund: vooral met het groen. Bij nat weer of met evenementen wordt het groen volledig vertrapt. Ik vraag me af of daar wel goed over na is gedacht? Het groen staat mooi maar is niet praktisch bij een evenement met veel mensen.

En dan de persoonlijke vragen, speciaal voor jou:

Verliefd, verloofd, getrouwd?
Ik ben heel vaak verliefd, maar woon alleen met mijn dochter van elf jaar. Vanwege mijn werk als zzp-er moet ik vaak vroeg weg en dat gaat ze ’s morgensvroeg mee in de kraan en dan zet ik haar af bij de BSO. Dat brengt natuurlijk wel druk met zich mee: ik word door klanten vaak eerder verwacht, gelukkig kan ik dat met de meesten wel overleggen en mag ik ietsje later komen

Je bent eigenaar van Dokkumer Hoogwerker en Kraanverhuur. Wanneer ben je je bedrijf opgestart?
Zodra het kon haalde ik mijn rijbewijs, hijsbewijs, vaarbewijs en chauffeursdiploma zodat ik aan de slag kon bij het bedrijf van mijn vader. We hadden ook nog een zand- en grindhandel die naast de oude ELMO in Dokkum zat, die verhuisde naar Oostrum. Samen met mijn broer haalden we dan zand uit de Waddenzee en dat brachten we per schip naar Oostrum, waarna ik het schip loste met de kraan en per vrachtauto naar klanten bracht in Dokkum en omstreken. In Oostrum hadden we al een stuk grond aangekocht en daar groeiden we uit naar een bedrijf met tien kranen, dat was rond 2000. Vlak voor de crisis in 2007/2008 hebben we bijna alle kranen verkocht. We lieten er twee over: een voor mijn broer en een voor mij. Samen runden we het bedrijf daarmee door tot 2012. Toen was er nog werk voor een kraan over en heb ik mijn eigen bedrijf doorgezet.

Hoe ziet een werkdag van een kraanmachinist er uit?
Dat is heel wisselend. Dat kan een klus van een hele dag zijn, maar ook meerdere klusjes op een dag. Een klus in de staalconstructie, een staalconstructie plaatsen, of een compleet huis van houten elementen opzetten, daar kan ik wel een dag mee bezig zijn. Maar ik leg ook wel vloerplaten of verdiepingsplaten, of beton storten. Dat is vaak een klus van een aantal uren. Verder verhuur ik ook nog stalen en kunststof rijplaten. Ik doe alle klussen alleen, heb geen personeel in dienst, dat heb ik ook het liefst. Ik zit zelf op de kraan en heb nog aantal hoogwerkers die ik naar klussen kan brengen of via een grote vrachtwagen kan laten bezorgen.

Heeft je bedrijf veel last van de coronacrisis?
Ja, dat merk ik wel. De coronacrisis in combinatie met de stikstofcrisis, is niet zo best. Ik krijg echt wel minder opdrachten van mijn concullega’s. Normaalgesproken krijg ik veel werk toegestopt, ze bellen me echt minder. Ook mijn eigen klanten bellen minder. Mensen wachten toch af en stellen opdrachten uit.

Wat is er leuk aan eigen baas zijn?
Dat je zelf kan bepalen waar je heen gaat wat je doet. Al heeft het natuurlijk zowel voordelen als nadelen. Je wil niemand teleurstellen en je moet je tegelijkertijd niet gek laten maken. In dit werk moet je zeker niet te gauw gestrest of gehaast zijn. Ook niet nu het door de coronacrisis even minder is. Normaal zijn de eerste maanden van het jaar ook niet heel druk en begint het vanaf maart weer wat te lopen.

Wat is je leukste klus in de kraanverhuur geweest?
Dan moet ik even diep nadenken. Ik denk toch wel een hijsklus: de klus bij het grondstation van Burum waar ik schotels in elkaar moest zetten. Dan heb je dat dure materiaal in de hijskraan hangen, dat moet wel in een keer goed natuurlijk. Voor de klant is zo’n moment ook spannend. Zelf moet ik er niet te veel bij nadenken, mooi rustig blijven.

Heb je nog tijd voor hobby’s en sporten?
Voor sporten niet, al beweeg ik buiten het kranen om wel voldoende. Thuis hebben we een grote volière met stuk of vijftig vogels: parkieten, kanaries en zebravinken. Dat zijn relatief makkelijke beestjes om te verzorgen, als je ze maar op tijd eten drinken geeft dan komt het wel goed. Met mooi weer zitten we dan gezellig buiten bij ze aan de picknicktafel te koffiedrinken of te eten.

Je hebt veel foto’s met de schoorsteen van de steenfabriek van Oostrum op je Facebook, waarom?
Ik vind de schoorsteen dermate bijzonder dat ik ‘m vaak op foto. Eigenlijk ben ik elke dag bang dat hij omvalt en ‘m niet meer op de foto kan zetten, haha. Het liefst zou ik de schoorsteen willen behouden, maar omdat mijn vader het stuk grond tien jaar terug verkocht heeft aan een vastgoedman hebben we er niks meer over te zeggen. Onze kranen en hoogwerkers staan er nog wel, maar een beslissing valt nu onder monumentenzorg en de eigenaar. Ze zijn wel bezig met verschillende dingen, zo gaat er volgens de berichten een stuk van de schoorsteen af en komt er geld beschikbaar voor het restaureren van dit monument, maar het duurt zo lang! De laatste tijd heb ik er weer wat meer zorgen om, ze hebben dingen veranderd die niet ten goede komen aan de schoorsteen: de binnenpijp en voegen zijn eruit gehaald waar het niet steviger van wordt….

Ik hoorde dat je vaak naar K3 gaat, is dat een grapje?
Voorheen toen Josje er nog bij zat wel, haha! Samen met mijn dochter ben ik inderdaad fan, al verandert haar smaak wel wat. Met Pasen zouden we naar een concert van de groep Force, voor mij wordt het dus wat minder: van een meidengroep naar een jongensgroep… Ik probeer elk jaar aantal weekenden te plannen waarin we samen wat leuks samen doen als compensatie voor de ergernissen die zij ondervindt van mijn bedrijf. Sowieso gaan we er elk weekend wel samen op uit om wat te ondernemen!

Keuzevragen:
Nieuws uit de krant of online?  Online.

In de auto of op de fiets?  In de auto.

Online shoppen of de stad in? Beide. Voorkeur gaat naar online. Voor kleren voor mijn dochter gaan we samen de stad in.

Om af te sluiten:
Heb je suggesties voor mensen die je in het Dokkumer vragenuurtje wilt zien?
Kristian Veltman

Dokkumer Vragenuurtje: Pieter Leistra


In het Dokkumer vragenuurtje ‘ondervragen’ we regelmatig een bekende of minder bekende Dokkumer het hemd van het lijf. In deze editie: Pieter Leistra.

Wie ben je en wat doe je?
Ik ben Pieter Leistra, 39 jaar en getrouwd met Froukje. We zijn een samengesteld gezin en samen hebben we vier skotten fan bern: twee meiden Jolanda en Doetie en twee jongens Romke en Geart. Afgelopen februari hebben we ons meisje Fardau tijdens de zwangerschap verloren… We wonen met elkaar in Oosternijkerk en sinds twee jaar ben ik zzp-er en heb ik een handelsonderneming.

Wat heb je met Dokkum?
Ik ben hier geboren en heb hier zeven jaar gewoond, aan de Spoorstraat. Dokkum is nu een belangrijke spil voor ons. De kinderen gaan hier straks naar de middelbare school, onze vrienden wonen hier, we winkelen in Dokkum: we zijn hier dus heel regelmatig.

Het mooiste plekje van Dokkum is?
De Scooterfabriek. We woonden daar in de buurt en die fabriek vonden we spannend en mooi. Het gebouw vind ik nog steeds prachtig, daar achter de bomen wanneer je over de Rondweg rijdt. Het blijft gewoon gaaf: dat we dat in Dokkum gehad hebben, dat er scooters zijn die in Dokkum gemaakt zijn.

Welk plekje in Dokkum moet direct worden aangepakt om de stad mooier te maken?
Wanneer we naar Dokkum toe rijden komen we uit het noorden aanrijden. Als je dan Dokkum inrijdt, daar waar de Centrale As begint, ligt een grote dikke bult modder met bouwhekken. Dat is geen mooi aangezicht van Dokkum, geen visitekaartje. Dat zou wel aangepakt mogen worden.

Maak de volgende zinnen af:
Parkeren in Dokkum is… volgens mij hetzelfde als in elke andere stad. Het kan misschien beter, maar er zijn weinig andere mogelijkheden. Je moet even lopen van de parkeerplaats naar het centrum, maar dat is toch in elke stad zo?!

Dokkum is over tien jaar… toch wel hetzelfde. Dokkum timmert goed aan de weg! Het enige wat me echt opvalt is dat er steeds meer winkels verdwijnen. Dat is jammer en dat komt natuurlijk ook door het online winkelen, ik vind dat wel een dingetje. Aan de andere kant, door de leegstand komen er steeds meer kroegjes en dát vind ik dan wel weer gezellig!

De nieuwe markt is… djoer mar wol moai. De veranderingen hebben veel geld gekost, maar het is mooi geworden. Al wordt zo’n plein ook weer heel snel gewoon voor ons. Voor toeristen is het vast wel een heel leuk plekje.

En dan de persoonlijke vragen, speciaal voor jou:

Klopt het dat je altijd in een korte broek loopt, waarom is dat?
Dat klopt, ik vind dat heerlijk! Noflik en lekker fris. Ik had altijd al van ongeveer april tot december een korte broek aan. Dit jaar hebben we nauwelijks winter gehad, dus ik heb ‘m nu al het hele jaar al aan. Daarnaast heb ik ook al zo’n vijftien tot twintig jaar lang een hoed op. Ik heb graag wat op het hoofd en zo’n petje had ik niks mee. Vanuit Australië kreeg ik toen een keer deze hoed en die heb ik niet weer afgedaan. De mensen om mij heen zijn het inmiddels wel gewend.

Je hebt je eigen handelsonderneming, wat doe je precies?
Van meerdere loonbedrijven hier uit de buurt doe ik het onderhoud, ik las meubels voor een meubelmaker, heb een autohandeltje en doe nog veel meer klusjes voor verschillende bedrijven. Ben de ene keer drukker dan de andere keer, maar zit nog vol met ideeën voor de toekomst! Ik ben een periode heel erg ziek geweest en moest toen keuzes maken. Toen heb ik wel tegen mezelf gezegd: ik wil nu niks anders meer dan genieten. Daarom gaan we ook bijna elk weekend wel op stap met onze camper. Heerlijk het hele weekend op stap met zijn zessen!

Gezien al je verschillende werkzaamheden, ben je vast heel handig. Altijd geweest?
Op mijn zeventiende ben ik van school geschopt, dat was echt niet mijn ding. Ik leefde toen ik de tijd dat er altijd wel werk was en dus ging ik gelijk aan de slag. Mijn instelling was toen al: als een ander het kan, kan ik het ook. Veel klussen lukken met zo’n instelling wel. Ik pak altijd alles wel aan. Ik wil het altijd proberen en zie geen problemen.

Je bent fanatiek autocrosser geweest, waar komt de liefde voor de autocross vandaan?
Vroeger als klein jongetje was ik al gek van auto’s! Dat zit totaal niet in de familie maar mij heeft het altijd geboeid: ik speelde met autootjes, verzamelde fotootjes en plaatjes en plakte die in een plakboek. Autocross leek me helemaal geweldig en op mijn 17e had ik mijn eerste wedstrijd. Ik was gelijk verkocht! Vanaf toen ging ik eigenlijk elk weekend naar de cross. Later zelfs elke maand naar Engeland, met een vaste ploeg monteurs. Daar deed ik aan Banger Racing: een full contact tak van de autosport. In deze klasse is alles toegestaan: je mag elkaar volledig uitschakelen.

Wat vind je zo mooi aan Banger Racen?
Hoe groter de klappers, hoe mooier! Tja, misschien is het wel een gebrek… En ik heb daardoor ook al zoveel gebroken. Je kan het niet bedenken maar alles aan mijn lijf is al wel stuk geweest. Toch ging ik elke keer gelijk weer naar de cross. Ik zou ook nu zo weer instappen. Mijn afscheidswedstrijd was in 2015. De wereld verandert en zo ook het Banger Racen: er kwamen steeds meer veiligheidsvoorschriften en het werd gewoon te duur. In mijn tijd kon je voor een paar centen een raceauto kopen. Nu gaat er zoveel geld in om…

Elke maand naar Engeland, je was daar beroemd?
Ik moet eerlijk zeggen: ik won nooit, was een waardeloze racer. Maar destijds gingen we er wel elke maand naar toe inderdaad. We hadden een eigen vrachtauto gemaakt met een kraan zodat we de auto’s konden takelen. Dan reden we die kant op met twee auto’s, voor elke dag een auto. Want daar blijft na zo’n race echt niks van over, hoor. Op vrijdag richting Frankrijk en daar op de boot of soms met de trein, maar net wat het goedkoopste was. Het hele weekend racen en dan maandags weer richting huis. Machtig!

Nog wel een mooi verhaal over Engeland: ik was al gestopt met racen toen de baan in Engeland, waar ik overigens mijn eerste race reed, ging sluiten. Ik was uitgenodigd samen met 200 andere oud-racers voor de afscheidswedstrijd. Omdat Froukje steeds al riep dat ze zo graag wilde trouwen had ik bedacht: als je dan een huwelijksaanzoek doet, moet je het goed doen. En dus vroeg ik haar daar, met 10.000 man publiek ten huwelijk. Ze had niks in de gaten, gelukkig zei ze ja!

Ben je nooit bang geweest om iets te krijgen of te verongelukken?
Nee. Ik heb nooit geen angst gehad. Zenuwen ken ik ook niet. Dat heb ik eigenlijk met alles, ben nergens benauwd voor. Dat had ook wel nadelen: het heeft wel eens goed zeer gedaan! Mijn zoontje lijkt daarin wel verdacht op mij… Dat beangstigd mij wel. As hy ‘n lyts bytsje fan heit hat, don wit ik ’t net! Ja, daar ben ik wél bang voor.

Welke invloed heeft corona op jouw dagelijks leven?
Voor mij nog helemaal niks, wij kunnen alles nog doen. We houden er uiteraard rekening mee en respecteren de regels. Onze dochters zijn twaalf en de jongens tien, mijn vrouw geeft ze nu thuis onderwijs. Dat was even wennen voor iedereen, maar dat gaat nu heel erg mooi. Dat is hier thuis altijd de verdeling; ik ben aan het werk en Froukje is thuis bij de kinderen. Wij willen de bern zelf opvoeden.

Het loonwerk gaat gewoon door tijdens corona, de boer zal wel moeten! Mijn autohandel is nu misschien wel wat minder, mensen gaan nu niet te strunen. Maar ik heb het nog steeds smoordruk met van alles.

Keuzevragen:
Nieuws uit de krant of online?  Ik ben 39 jaar en heb nog nooit een krant gelezen. Ik volg het nieuws heel weinig. Als de wereld in de brand staat moet het in de achtertuin branden, anders weet ik het gewoon niet.

In de auto of op de fiets?  In de auto, absoluut. Geen twijfel.

Online shoppen of de stad in? Voor winkelen gaan we de stad in, we moeten elkaar hier de ruimte gunnen om te verdienen. Dingen die ik voor werk nodig heb, bestel ik wel vaak online.

Om af te sluiten:
Heb je suggesties voor mensen die je in het Dokkumer vragenuurtje wilt zien?
Nog niet bekend…

 

Dokkumer Vragenuurtje: Ted Blom

In het Dokkumer vragenuurtje ‘ondervragen’ we regelmatig een bekende of minder bekende Dokkumer het hemd van het lijf. In deze editie: Ted Blom.

Wie ben je en wat doe je?
Ik ben Ted Blom getrouwd met Miranda Posthuma en vader van twee dochters van 21 jaar. Sinds 1996 ben ik eigenaar van B en T Autobedrijf en B en T Scootmobielen.

Wat heb je met Dokkum?
Best wel veel. Rond mijn 13e ben ik hier komen wonen vanuit Oosternijkerk. Ik ben nu 48 jaar en zou niet meer ergens anders naar toe willen. Dokkum is in alle opzichten een prachtige stad.

Het mooiste plekje van Dokkum is?
Ik hang bijna 24/7 bij mijn bedrijf rond, tussen de loodsen op Betterwird. Hier geniet ik wel van het feit dat je én zo dicht bij de binnenstad woont en toch ook weer aan de rand van Dokkum. Vroeger was Betterwird voor een groot deel braakliggend terrein en ondernemers die hier destijds een stukje grond kochten mochten er toen ook nog een woning bijbouwen. Vanaf dat moment heeft Betterwird altijd geleefd. We hebben zelfs een buurtvereniging die op hoogtijdagen wel dik tachtig leden heeft geteld Dat is door de jaren heen wel iets minder geworden, maar onze vereniging bestaat nog steeds! Het doet me hier op Betterwird wel wat denken aan Bollingawier, waar ik onder andere ook een poosje gewoond heb. De hele familie komt uit die streek, woonde daar en verbouwden daar landbouw. Die vrijheid is fantastisch, doen en laten wat je wil! Dat voel ik hier op het industrieterrein ook wel. Betterwird begint door alle nieuwe bedrijven en aanpassingen steeds meer te leven. Allemaal positieve ontwikkelingen!

Welk plekje in Dokkum moet direct worden aangepakt om de stad mooier te maken?
Ik val bij deze vraag in herhaling wanneer ik hier ook het Prinsterrein noem. Maar eigenlijk vind ik ook dat dat stukje met de grond gelijk gemaakt had moeten worden. Het is daar een spookstad, zonde. Als ik wat anders moet bedenken zou dat het uiterlijk van het Panwurk zijn, dat vind ik echt lelijk. Bijna geen enkele Dokkumer parkeert daar ook. Ja, met de Admiraliteitsdagen of andere drukte.

Maak de volgende zinnen af:
Parkeren in Dokkum is… niet zoveel last van. Het parkeerbeleid is al zo vaak veranderd, het blijft een lastig verhaal. Je kan niet zomaar iets aan de infrastructuur van een stad aanpassen. Behalve een compleet nieuwe stad bouwen. Zoals in Amerika. Dus moeten we roeien met riemen die je hebt. Het is zoals het is. Tuurlijk is het niet altijd leuk en handig, maar ik weet zo ook niet hoe het anders moet. Vrij parkeren is, denk ik, in ieder geval niet de oplossing. Dus eerst maar mooi zo laten.

Dokkum is over tien jaar… nog veel meer verbeterd met een positieve toekomst. Dokkum is al mooi van zich zelf en dat blijft onveranderd het zal alleen maar de positieve kant op gaan! Kijk naar de Admiraliteitsdagen en alle bootjes met toeristen die hier heen komen. De gemeente moet wel ruimte blijven geven voor de horeca etc, maar dat gaat de laatste tijd best goed. Dokkum moet interessant blijven voor toeristen, het gaat om het totaalplaatje. Bijvoorbeeld aan de Diepswal: de Posthoorn is met mooi weer al jaren dé place-to-go. Met Artisante en de Halve Maan erbij, wordt de Diepswal een soort van horecastraat. Een plek die hier uitermate geschikt voor is. Dat zijn mooie ontwikkelingen.

De nieuwe markt is… mij absoluut niet tegen gevallen. Het is mooi geworden. In het voortraject waarin bekend werd dat de Markt voor de zoveelste over de kop zou gaan en dat het bakken met geld zou kosten, was ik niet zo enthousiast. Maar het ziet er netjes uit!

En dan de persoonlijke vragen, speciaal voor jou:

Hoe is je eigen bedrijf ontstaan? Wilde je altijd al eigen baas zijn?
Na de basisschool schopte de meester me naar de Havo, maar dat was een fiasco. De LTS was meer mijn roeping, ik startte met de opleiding motorvoertuigen. Als je daarna verder wilde in de autobranche waren er maar paar mogelijkheden. Bijvoorbeeld naar Apeldoorn of Groningen, daar kon je wel vijf dagen per week naar school in plaats van de combinatie van leren/werken. Omdat ik dat te ver weg vond, kwam ik terecht op de MTS in Leeuwarden (houtopleiding). Later nog in Drachten en daarnaast werkte ik. Later kwam ik in gesprek met iemand van defensie en na een sollicitatieprocedure ben ik daar aangenomen. Bij defensie kon ik doorleren voor de monteursopleiding en haalde ik nog heel wat andere diploma’s zoals onder andere mijn vrachtwagenrijbewijs.

Na defensie was ik drie jaar vrachtwagenchauffeur, ondertussen begon ik met twee andere vrienden een autobedrijfje. We waren altijd al aan het sleutelen en klussen aan auto’s. Een van de vrienden had wel een geschikt pand met een benedenverdieping wat we konden huren. Het beginproces was pittig: naast het werk op de vrachtwagen, in je vrije tijd een bedrijfje oprichten. Het zette ook niet gelijk zoden aan de dijk, waarop we besloten dat ik alleen verder zou gaan. Ik had de meeste affiniteit met de branche. Destijds was ik er vooral ‘s winters mee bezig vanwege het seizoensgebonden werk op de vrachtauto. Toen er steeds meer werk bij kwam, kon ik mijn baan opzeggen. In het begin was dat best zwaar, vooral financieel. Het is echt moeizaam om een bedrijf op poten te zetten. Pas na vijf tot tien jaar worstelen kan ik zeggen dat het begon te lopen.

En nu ben je zelfs de baas 😉 ?
Klopt, ik heb een paar hele fijne en handige jongens om mij heen. Een van de jongens is een Wajong-jongere. Hij loopt hier al heel wat jaren rond en is inmiddels mijn steun en toeverlaat geworden. Hij wist in het begin niet veel van deze branche af, maar hij kan nu van alles! Dat heeft wel tijd en energie gekost, maar daar plukken we nu de vruchten van. Hij heeft een mooi plekje hier. Dan is er nog een jongen die hier de monteurswerkzaamheden doet. En zelf sleutel ik natuurlijk ook nog, we zijn een echt team. Ik ben eerste monteur en haalde in 2001 de Apk-papieren, dat zorgt ook voor een continuïteit van werkzaamheden. Dagelijks voeren we hier Apk-keuringen uit plus het werk wat daar uit voortkomt. Ook voer ik veel zoekopdrachten voor klanten uit. Ik denk graag mee met mijn klanten. In wat voor soort situatie zitten ze? Dan past die en die auto daar goed bij. Er zijn klanten die hier al meer dan twintig jaar komen, zelfs al zijn ze naar Leeuwarden verhuisd.

Waar komt de liefde voor auto’s vandaan?
Ja, dat vraag ik me nog steeds af! Ik ben er totaal niet mee opgegroeid en heb tot op de dag van vandaag geen idee waar dit vandaan komt. Niemand in mijn hele (grote!) familie had iets met techniek. Iedereen deed juist iets met landbouw, daar liggen de roots. Ik sleutelde juist altijd met vrienden aan brommertjes, maar dat kwam niet vanuit de familie. Zolang ik mij kan herinneren lag ik om mijn rug in het hok te sleutelen!

Scootmobiel Dokkum is ook een onderdeel van je bedrijf, hoezo ook scootmobielen?
Dit kwam circa tien jaar geleden op mijn pad via een vertegenwoordiger. Zij wilden de verkoop van scootmobielen koppelen aan autobedrijven, gezien de technische aard van een scootmobiel. Ik heb dat even op me in laten werken en uiteindelijk dacht ik: dit is misschien toch wel wat. Zeker met de vergrijzing van vandaag de dag, zo ben ik er mee begonnen. In het begin liep dat voor geen meter.  Toch bleef ik er veel tijd, energie en geld in stoppen. Het is gewoon heel anders dan de autobranche: je moet naar de mensen toe in plaats van dat ze naar jou toekomen. Het was ook een groeiproces wat intern moest plaatsvinden. Inmiddels is dat wel gelukt: het personeel vindt de scootmobiel ook leuk en dat werkt toch het allerbeste. We kregen er steeds meer grip op en vanaf dag één ben ik goed te vinden via google. Inmiddels zitten we alweer tien jaar in deze branche, dus hebben we ook een stukje knowhow opgebouwd.

Heeft de coronacrisis ook invloed op je bedrijf?
Qua garagewerkzaamheden hebben we nog niks te klagen, het scharrelt eigenlijk nog mooi door.  Mensen kunnen de auto nu wel even missen. Het kan natuurlijk zo veranderen, je moet de situatie per dag bekijken.

Voor wat betreft de scootmobielen is het nu wel heel rustig. Een groot deel van onze doelgroep, de oudere mensen, durven nu de deur niet uit. Normaliter hebben we met dit mooie weer al veel drukte, het mooie weer is belangrijk voor onze handel. Toen we tien jaar geleden begonnen was er trouwens nog wel wat schaamte rondom de scootmobiel, dat zijn we nu wel voorbij. Mensen durven nu op een scootmobiel naar buiten en zien dat het een uitkomst is, een echte verrijking. Wij helpen ze daar graag bij!

Bij je bedrijfspand staat een mega grote camper, ga je daar zelf mee op vakantie?
Ja zeker, we begonnen trouwens met een gewone caravan. Een vriend had een eigen camper gebouwd, dat wilde ik ook wel: een oude vrachtwagen ombouwen naar een camper. Ik zag ook wel in dat dat een dure hobby zou worden, naast dat je er járen mee bezig bent. Toen ik deze Amerikaanse Airstream van 10,5 meter tegenkwam op Marktplaats vond ik ‘m eerst heel lelijk. Uiteindelijk heb ik ‘m toch bekeken en gekocht, ik ben de tweede eigenaar en het was dus geen klusproject. Hij wordt met de dag unieker, dat opzichtige ding. Ik blijf er continue aan klussen en opknappen, net als aan mijn oude vrachtwagentje.

Op je website schrijf je ook over driftsport, wat is daar zo leuk aan?
Dat is een hobby van een aantal jaar geleden, dat doen we nu nauwelijks meer. Maar driften is wel heel mooi werk. Je laat een auto met achterwielaandrijving als het ware glijden, als een strijkijzer. De kunst is dan om dat te beheersen. Vroeger deden we ook veel aan autocross. Gingen we hele zaterdagen klussen aan die dingen en daarna met z’n allen naar de autocross. Het is zo leuk om aan die dingen te bouwen en sleutelen. Ik hou gewoon van oud en retro, daar heb ik meer mee dan met die luxe auto’s van tegenwoordig

Keuzevragen:
Nieuws uit de krant of online?  Online.

In de auto of op de fiets?  Beide.

Online shoppen of de stad in?  Beide. Ik koop zeer regelmatig bij lokale ondernemers, maar eerlijk is eerlijk als ondernemer bestel ik ook wel online. Maar ik denk er wel bewust over na.

Om af te sluiten:
Heb je suggesties voor mensen die je in het Dokkumer vragenuurtje wilt zien?
Pieter Leistra

Dokkumer Vragenuurtje: Miranda Posthuma

Miranda Posthuma

In het Dokkumer vragenuurtje ‘ondervragen’ we regelmatig een bekende of minder bekende Dokkumer het hemd van het lijf. In deze editie: Miranda Posthuma.

Wie ben je en wat doe je?
Ik ben Miranda Posthuma en werk als IC-verpleegkundige in het MCL. Ik ben getrouwd met Ted Blom en we hebben samen twee dochters, een tweeling van 21 jaar.

Wat heb je met Dokkum?
Ik ben hier geboren en getogen. Voor een stage ben ik wel eens een poosje weg geweest, naar Noord-Holland bijvoorbeeld. Hier in Dokkum voel ik me thuis, het is een heerlijk stadje en veel vrienden en familie wonen hier.

Het mooiste plekje van Dokkum is?
De hele binnenstad, ik kan niet een specifiek plekje kiezen. De lelijke plekjes worden zo mooi opgeknapt, het is soms net Klein-Amsterdam: vanaf de Zijl met die gevelhuisjes. Misschien ga je het wel meer waarderen als je ouder wordt. Dan fiets ik over de Bolwerken en dan denk ik: wat is het hier mooi!

Welk plekje in Dokkum moet direct worden aangepakt om de stad mooier te maken?
Dat heb ik al vaker in deze rubriek voorbij zien komen, maar dat is toch het gebied rondom de Prins-fabriek. Ik rij er altijd langs wanneer ik uit mijn werk kom en dan denk ik hier zou toch wat moeten gebeuren. Er zitten wel bedrijfjes maar dat is wat versplinterd, het heeft gewoon niks. Ik heb ook geen idee hoe het wel zou moeten, maar het is niet mooi.

Maak de volgende zinnen af:
Parkeren in Dokkum is… heel makkelijk, tot elf uur zeker! Ik vind altijd wel een plekje en zomers ga ik toch op de fiets.

Dokkum is over tien jaar… nog mooier en nog bekender, ook bij toeristen hoop ik. Het is al een prachtig stadje wat hopelijk blijft groeien, waarbij de binnenstad mooi historisch blijft.

De nieuwe markt is… heel mooi geworden! Ook als je ziet hoe dat met bijvoorbeeld de Admiraliteitsdagen kan: een plein vol mensen of een gezellige tent.

En dan de persoonlijke vragen, speciaal voor jou:

Wilde je altijd al Intensive Care verpleegkundige worden?
Vroeger zei ik altijd al dat ik later in een ziekenhuis wilde werken. Na mijn HBO-V opleiding ben ik in het ziekenhuis van Dokkum gaan werken, onder andere op de hartbewaking. Toen het in de Sionsberg wat onzeker werd, dacht ik gelijk: ik moet mijn eigen pad kiezen. Ik heb in het MCL gesolliciteerd en ben de IC-opleiding gaan doen. Hier werk ik alweer ruim acht jaar.

Het was wel heel prettig dat ik al van jongs af aan wist wat ik wilde worden. Dat zie je tegenwoordig wel anders. Eigenlijk zouden ze veel meer stagemogelijkheden voor jongeren moeten aanbieden. Dat ze op meerdere plekken kunnen kijken of zoiets wat voor ze zou zijn.

Hoe ziet een ‘normale’ werkdag als IC-verpleegkundige er voor jou uit?
Dat is afhankelijk van de dienst die ik draai. Als ik een zogenoemde werkdienst heb, dan krijg ik vaak twee patiënten toegewezen. Die verzorg ik dan een hele dag afhankelijk van de zorgzwaarte. Bij een hele zieke patiënt kan ik ook wel de hele dag met deze ene patiënt bezig zijn. Het is moeilijk uit te leggen wat je dan de hele dag doet. Dat varieert van het aanpassen van medicijnen tot ineens naar een CT-scan moeten gaan. Maar stel dat die patiënt instabiel is of aan de beademing ligt, dan moeten daar heel wat voorbereidingen voor worden getroffen.

Ik draai ook regiediensten, dan ben je bezig met de planning van de afdeling. Je plant de diensten van de afdeling in, de overplaatsingen van patiënten naar de andere afdelingen en je bekijkt waar de nieuwe patiënten naar toe moeten.

Hoe ziet een werkdag ten tijde van corona er voor jou uit?
Bij de regiediensten is er dan nog veel meer regelwerk. Het is ook veel drukker met patiënten die ontzettend ziek zijn en we moeten verschillende kamers klaarmaken. Zo liggen ‘corona-verdachten’ op een eenpersoonskamer, gaan ‘schone patiënten’ naar een schoon gedeelte en ‘corona-patiënten’ komen samen op een tweepersoonskamer. Het is vooral veel georganiseer. Daarnaast ben je continu ingepakt met extra schorten, mondkapjes en brillen, dus je bent niet zo maar in- en uit een kamer. Door al deze extra maatregelen hebben we het warmer en we krijgen er meer dorst van, het werken wordt er zwaarder van.

Wat is het moeilijkste in deze corona-tijd?
Vóór corona kregen wij natuurlijk ook ernstig zieke patiënten op de IC-afdeling. Ook het beademen en verzorgen op de buik, is voor ons niet vreemd. Maar het is echt heel erg dat de patiënten geen visite of bezoek mogen ontvangen. Sommigen hebben bijvoorbeeld vlak voor de start van de beademing gedag gezegd en je weet dan gewoon niet of je je geliefde nog terug gaat zien. Dat vind ik echt heel heftig. We hebben ook corona patiënten uit Brabant hier, gelukkig zijn we in de gelegenheid om te video-bellen op onze afdeling met hun familie. Dat is speciaal aangeschaft om zo de families op de hoogte te kunnen houden. En natuurlijk kan er altijd gebeld worden. Dat zeg ik ook altijd tegen de familie: als je niet kan slapen, bel dan even. Het kan je soms enigszins geruststellen. Lig je te woelen? Bel gewoon even!

Hoe verwacht je dat jouw afdeling er over een week uit ziet?
Het wordt steeds drukker. Eigenlijk heb ik nu vakantie, we zouden afgelopen zaterdag op het vliegtuig stappen maar dat ging natuurlijk niet door. Dus ik heb gelijk gezegd: als jullie me nodig hebben kom ik gewoon werken, die vakantie komt wel weer. Ik draai dus nu al extra nachtdiensten net als veel andere collega’s. We doen wat we kunnen!

In het MCL hebben we de afgelopen weken al veel voorbereidingen getroffen, zo zijn bijvoorbeeld de anesthesie-verpleegkundigen ingewerkt op onze afdeling zodat zij ons kunnen ondersteunen. Veel operaties werden al afgezegd waardoor zij op andere afdelingen ingezet kunnen worden. Zij hebben ook veel kennis van beademing bijvoorbeeld. De zorg op een IC-afdeling is niet makkelijk over te nemen. Wij zijn specifiek opgeleid om in complexe situaties de juiste zorg te kunnen leveren aan een patiënt.

Het voordeel van hier in het noorden: wij hadden meer tijd dan het zuiden om ons voor te bereiden, mede door flatten the curve is die druk op de IC’s nog niet torenhoog in het noorden. We hebben al veel dingen kunnen leren van wat er in het zuiden van het land gebeurt en zijn al flink uitgebreid qua capaciteit van bedden.

Hoe vind je dat de Dokkumers omgaan met de coronamaatregelen?
Het begint hier eindelijke een beetje te komen… Heel veel mensen dachten dat corona gewoon een griepje was, we wisten natuurlijk ook niet wat er op ons af zou komen. Vorig weekend met het mooie weer en dat mensen elkaar allemaal opzochten, toen dacht ik wel: waar zijn jullie mee bezig?! Maar ik heb natuurlijk ook meer kennis vanuit mijn beroep. Inmiddels heb ik wel het idee dat mensen het meer beginnen te begrijpen. Ook in Dokkum begint het idee van we moeten ons koest houden, meer te leven. Uitzondering daar gelaten. Op sommige plekken is werkelijk overal aan gedacht  en op sommige plekken moet nog heel wat gebeuren! We moeten het met elkaar doen.

Heb je contact met collega’s elders in het land?
Ik heb geen direct contact. Ik ken wel veel collega’s want eigenlijk is IC-land een hele kleine wereld. De opleiding van Noord-Nederland is in Groningen, dus je kent elkaar allemaal wel. Veel collega-verpleegkundigen zie ik op internet voorbij komen met blogs en tweets. Maar de dingen die geregeld moeten worden zoals de voorwaarden waaronder wij werken, gaat meer via de Unit-hoofden.

Wat doe je zelf om geen corona te krijgen? Hoe blijf je fit?
Op ons werk hebben we natuurlijk allerlei maatregelen en ik heb een staand beroep dus ik blijf goed in beweging. Ik ging altijd naar sportschool, nu ga ik een lekker stuk wandelen. Het is gelukkig mooi weer steeds. Ik blijf vooral thuis, maar een wandeling kan heus wel. Even genieten van de zon, dat doet zo goed, heerlijk! Verder was ik nóg vaker mijn handen, op mijn werk en thuis. Voor mensen met droge handen heb ik nog wel een tip: smeren, smeren, smeren. Hou je handen lekker vet. Als je voor tv zit even lekker insmeren en laten intrekken. Ik gebruik zo’n ouderwets blikje van Atrix en heb heerlijk zachte handen.

Wat vind je het mooiste aan jouw beroep?
Het voor de patiënten zorgen en het contact. Soms zie je dat patiënt van wie je het niet meer had verwacht toch enorm opknappen. En dat je er kan zijn voor familie als contactpersoon, dat vind ik heel dankbaar werk. Het is bijzonder en het geeft me moed om door te gaan. Daarom is het nu zo extra lastig dat de families van corona-patiënten zo ver weg zijn, dat je geen gesprek van face-to-face hebt. Die non-verbale communicatie mis je dan toch. Bij de regiediensten vind ik leuk om dingen te regelen en is het voor mij het belangrijkste dat mijn collega’s fijn gewekt hebben. Dat staat voor mij dan voorop.

Heb je nog tijd voor hobby’s en sporten?
Ik sport op de sportschool normaalgesproken en mijn hobby’s zijn lekker buiten zijn en in mijn vrije weekenden met familie en vrienden tijd doorbrengen zoals een wijntje doen. Contact met familie en vrienden is heel belangrijk en dat merk ik nu ook. We video-bellen wel met elkaar, maar het is toch anders. Ik accepteer het, het is nu even nodig. We zijn weer even op thuis aangewezen, veel contact met je gezin. De solidariteit van mensen onderling is heel bijzonder. Zo kreeg ik van vriendinnen bos bloemen en lieve berichten. Mensen leven enorm mee, dat vind ik heel lief dat ze zo aan ons denken.

Genieten van kleine dingen en genieten van dat wat je hebt, dat gaat misschien wel iets meer terugkomen nu. Ik ben gelukkig getrouwd, heb twee gezonden kinderen, mooi werk en ik kan leuke dingen doen, wat wil je nog meer?!

 Keuzevragen:
Nieuws uit de krant of online?  Ik lees veel online.

In de auto of op de fiets?  Als het regent in de auto en anders op de fiets.

Online shoppen of de stad in?  Ik ben niet zo’n shopper, ik ga liever de stad in.

Om af te sluiten:
Heb je suggesties voor mensen die je in het Dokkumer vragenuurtje wilt zien?
Ted Blom

Dokkumer Vragenuurtje: Harmen Poortman

In het Dokkumer vragenuurtje ‘ondervragen’ we regelmatig een bekende of minder bekende Dokkumer het hemd van het lijf. In deze editie: Harmen Poortman.

Wie ben je en wat doe je?
Ik ben Harmen Poortman en door lichamelijke klachten, ik brak mijn heup op zeer jonge leeftijd, heb ik helaas niet altijd mijn ambities waar kunnen maken. Na mijn schooltijd ben ik meteen afgekeurd en via vrijwilligerswerk bij de lokale omroep RTV NOF en voor de NCRV, ben ik vier jaar geleden begonnen met digitaliseren.

Wat heb je met Dokkum?
Ik ben hier geboren en getogen. Maar als ik mijn ambities waar had kunnen maken had ik hier niet meer gewoond, maar in Hilversum. Toch ben ik blij dat ik hier nog steeds woon. Het is heerlijk om hier op een zomerse dag door het landschap te toeren op mijn snorbrommer. Ik kan hier wel genieten van de rust. Ook vanwege die korte lijntjes die je hier hebt. Een voorbeeld: vorige week stond er en jonge dame in onze wijk met autopech. Iedereen er om heen, ja dat gebeurt hier vaak en dan doen ze niks… Ik zei tegen haar: ‘Je moet Kees Boersma uit Wouterswoude even bellen’. En binnen een kwartier was de auto weggesleept en een dag later de auto al gerepareerd. Dan krijg je nog een dag later een telefoontje met de dankwoorden van de jonge dame, daar doe je het dan voor. Die korte lijntjes zijn dan heel effectief en een positieve eigenschap van deze regio. Ze hebben overigens ook wel eens nadelen.

Het mooiste plekje van Dokkum is?
De Markt. Die is toch wel heel mooi geworden. Ik heb in mijn columns wel eens tegen de werkgroep aangeschopt, maar daar heb ik een beetje spijt van. Ik vind vooral de verlichting ’s avonds heel erg mooi en de functionaliteit. De Markt is geschikt als een klein marktpleintje met wat kraampjes en ook fantastisch met een podium er voor zoals tijdens de Admiraliteitsdagen.

Welk plekje in Dokkum moet direct worden aangepakt om de stad mooier te maken?
Natuurlijk zijn die plekjes er wel, maar we moeten ook een beetje geduld hebben. Het is soms een kwestie van tijd, ik zit er niet zo over in. Er zijn genoeg ‘grote ondernemers’ die Dokkum steeds een stukje mooier maken! Ook al wordt er dan behoorlijk gewezen en gesproken als ‘dit mei net’ en ‘dat mei net’ of ‘jousto dat wol troch oan de gemeente?’, ‘Hasto dér wol in vergunning foar?’. Zo was het bordje Je mutte mar hoare wie ’t seit laatst van het Leugenbankje verdwenen. Gesprek van de dag: ‘Wa hat dat jat?!’. Zo kortzichtig en dat wijzen naar elkaar. Terwijl het gewoon voor onderhoud er af gehaald was…

Maak de volgende zinnen af:
Parkeren in Dokkum is… daar kan ik niks over zeggen. Ik heb een invalide-parkeerkaart dus ik kan altijd overal terecht.

Dokkum is over tien jaar…  net als de gemeente Noardeast-Fryslân een reservaat als we niet oppassen. We hebben hier een beetje meer de Jenny Douwes mentaliteit nodig! Wat meer naar boven trappen (Den Haag) in plaats van naar beneden, de lokale ondernemer en arbeider.

De nieuwe markt is… toch wel heel mooi geworden.

En dan de persoonlijke vragen, speciaal voor jou:

Je noemt jezelf een ‘Digitaal Conservator’, wat is dat?
Ik maak oud film- en fotomateriaal digitaal en sla dat dan op. Ik ben hier vier jaar geleden mee begonnen voor allerlei soorten mensen van jong tot oud en rijk tot arm. Er komen bijvoorbeeld moeders of pakes en beppes met dierbare filmpjes van hun kroost, die dan niet weten hoe je dat digitaal kan krijgen. Boven op zolder is mijn werkkamer en hier heb ik allerlei apparatuur om dat materiaal op een stickje, dvd of harde schijf op te slaan. Het kost wel wat werk maar het is mooi om mensen blij te maken! En natuurlijk doe ik dat niet gratis maar mijn overbuurvrouw hoeft daarvoor niet meteen het UWV te bellen. Daar zijn regels voor en daar houd ik mij aan (Dikke knipoog).

Je bent eigenaar van Harpoen Media, hoe is dat ontstaan en wat gebeurt daar?
Vroeger had ik wel de ambitie om een nieuwssite voor Dokkum te maken, helaas hou ik dat lichamelijk niet vol. Ik vlieg niet alle activiteiten en bezigheden meer af. Voor mij helaas niet te doen. Nu gebruik ik Harpoen Media vooral om mijn columns op te plaatsen en het is mijn portaal voor het digitaliseren.

Je steekt je mening in de columns niet onder stoelen of banken ;-), wat is je doel?
Ik heb er geen doel mee. Je leest inderdaad wel een sarcastisch randje maar, dat is vooral om lezers te trekken. Niet om te kwetsen. Als je wil dat je columns een beetje gelezen worden dan moet je ergens tegenaan schuren. Ik ben overigens niet over alle columns die ik geschreven heb tevreden. Maar die over de bevalling van mijn dochter, en mijn rol als man daarbij, werd wel heel goed gelezen. Ik vind het leuk om mensen op die manier te vermaken. Ik heb trouwens ook een fantastische zoon.

Wat is de leukste reactie die je op je columns gekregen hebt?
Over het algemeen krijg ik hele leuke reacties. Bijvoorbeeld van Jan Ronner, ja die is altijd heel positief. Die kan ook wel eens in deze rubriek.

Je spreekt voornamelijk Dokkumers, wat vind je er van dat Dokkumers steeds minder gebruikt wordt?
Bij de installatie van burgemeester Kramer heb ik hem mijn boekje met columns ‘Dokkumer geswets’ gegeven. Kramer zei toen tegen mij: “Ah, jij probeert het Dokkumers levendig te houden!”. Toen dacht ik wel even: ja, dat is inderdaad zo. En het fijne aan Dokkumers is dat het geen taal is, geen grammatica heeft en dus heb ik het mezelf aangeleerd. Ik heb er werk van gemaakt. Maar of ik nu heel Dokkum weer aan het dokkumers krijg, vraag ik me af.

Je was ook radiomaker, hoe zag dat er uit en waarom doe je dat nu niet meer?
Zoals ik al zei kwam ik via RTV NOF met de NCRV in aanraking en tot mijn vijfendertigste heb ik inderdaad radio gemaakt. Op een gegeven moment was het gewoon klaar. Ik heb gedaan wat ik wilde doen. Er kwamen toen serieuzere dingen op mijn pad zoals het vaderschap, dat werd belangrijker dan het gevoel van iemand te willen zijn. Via mijn werk voor de NCRV heb ik een keer een rondleiding gehad in het museum voor Beeld en Geluid en was echt onder de indruk van alles wat ik daar zag. Daar ontstond mijn idee voor het digitaliseren.

Wat zijn  je ambities nog met Dokkum?
Voor mezelf heb ik momenteel even wat minder ambities. Het afgelopen jaar heb ik mezelf weer terug weten te vinden na een turbulente periode. Wat het digitaliseren betreft ben ik heel leuk bezig en ik heb inmiddels geïnvesteerd in capaciteitsuitbreiding. Prachtig om zo nog meer mensen blij te maken. In 2016 organiseerde ik met een groepje voor oud-leerlingen van de LEAO in Dokkum een reünie. Tien oktober dit jaar staat er weer zoiets op de planning. Ik ben daar lekker druk mee.

Keuzevragen:
Nieuws uit de krant of online?  Online.

In de auto of op de fiets?  Op de snorbrommer: The Almost Harley, haha!

Online shoppen of de stad in?  Het liefst in een lokale stenen winkel, maar soms ontkom je niet aan online iets bestellen.

Om af te sluiten:
Heb je suggesties voor mensen die je in het Dokkumer vragenuurtje wilt zien?
Marit Anker

Dokkumer Vragenuurtje: Henk Aartsma

In het Dokkumer vragenuurtje ‘ondervragen’ we regelmatig een bekende of minder bekende Dokkumer het hemd van het lijf. In deze editie: Henk Aartsma.

Wie ben je en wat doe je?
Ik ben Henk Aartsma en ben sinds anderhalf jaar gepensioneerd. Ik werkte onder andere op het archief van Dokkum en bij de bank in Groningen. Nu ben ik actief als hobbyfotograaf (“de paparazzi van Dokkum”) en amateurhistoricus.

Wat heb je met Dokkum?
Ik kom oorspronkelijk uit Engwierum, maar inmiddels al 44 jaar woonachtig in Dokkum. Hier in Dokkum is altijd wat te beleven, er is genoeg om foto’s van te maken! Dokkum is een mooie, culturele en historische stad met veel festiviteiten. De binnenstad is levendig en het heeft een mooie natuur zoals in het Tolhuispark en het Harddraverspark. Ik mis wel de ruimte van Engwierum, daarom trek ik er graag met de fiets op uit.

Het mooiste plekje van Dokkum is?
Het Tolhuispark en de Bolwerken en dan vooral het Oosterbolwerk. Daar is het lekker rustig met het water en de bomen en toch is er altijd wat te zien. Wanneer de tulpen er zijn is het daar helemaal mooi!

Welk plekje in Dokkum moet direct worden aangepakt om de stad mooier te maken?
Het pandje aan het Sonnemaplein, die aan het water van de Westersingel. Dat is zo vervallen. De winkels in de binnenstad zouden ook zoveel mogelijk bezet moeten worden, geen leegstand maar gevuld met veel verschillende dingen.

Maak de volgende zinnen af:
Parkeren in Dokkum is… beter geworden. Er is voldoende plek en dat de randparkeerplaatsen gratis zijn is natuurlijk helemaal perfect.

Dokkum is over tien jaar…  niet zoveel veranderd. Al zal het wel meer een woonstad worden dan een winkelstad. Je ziet steeds meer woningen en appartementen komen. Ik hoop wel dat ze het Harddraverspark groen laten met genoeg recreatiemogelijkheden.

 De nieuwe markt is… leuk en mooi ingericht. Maar er gebeurt te weinig. Er zouden wel meer festiviteiten georganiseerd kunnen worden, en terrasjes enzo.

En dan de persoonlijke vragen, speciaal voor u:

U noemt uzelf een “hobbyfotograaf”, wat fotografeert u zoal?
Alles in Dokkum zoals muziekoptredens, sportactiviteiten, en ik richt me steeds meer op cultuur historische dingen in de omgeving. Eigenlijk ga ik elke dag op stap met mijn fototoestel, want stel je voor dat er onder weg iets is?! Ik wil graag overal bij zijn, het gaat mij vooral om de beleving en de vrijheid. Even een praatje met de mensen aldaar maken. Net doen alsof ik belangrijk ben, haha… Ik noem mezelf een hobbyfotograaf omdat ik huis-, tuin- en keukenfoto’s maak. Ze zijn niet zo serieus en amateuristisch. Niet te veel gedoe.

Wanneer bent u begonnen met fotograferen?
Met de analoge toestellen lukte het nog helemaal niet om foto’s te maken, ik ben eigenlijk nog steeds verbaasd dat het nu wel lukt. Maar in 2008 ben ik met een betere camera begonnen en toen begon ik vooral foto’s te maken van en in de stad.

Waar haalt u uw inspiratie voor de foto’s vandaan?
Ik kijk veel naar de affiches die in de stad opgehangen worden om te kijken wat er allemaal in Dokkum en omstreken gebeurt. Ook haal ik mijn informatie uit de Dokkumer Courant of van de agenda van www.in-dokkum.nl, die altijd up-to-date is. En ik stap ook wel gewoon op mijn fiets met de camera in de fietsmand, er op uit.

Waar verschijnen uw foto`s zoal?
Ik zet ze zelf op Facebook of Twitter en ik stuur ze persoonlijk naar de mensen toe.

Heeft u genoeg tijd om bij alle festiviteiten van Dokkum te zijn?
Mijn vrouw heeft me gelukkig altijd heel vrij gelaten! Daar heb ik geluk mee. In deze tijd zie ik dat dat heel anders gaat: stellen zijn altijd samen en bij elkaar, alles moet perfect zijn. Net zoals de kinderen van deze tijd, ze weten door het internet zo veel waardoor ze minder gehoorzaam zijn. Het is wel zorgelijk, de wereld die de jeugd krijgt voorgeschoteld. Het grootste gevaar schuilt in de “perfectie”.

Welke gelegenheid vindt u het leukst om te fotograferen?
Dokkum Open Air en de Admiraliteitsdagen, die muziekbeleving vind ik mooi. Ook om te zien hoe de mensen optreden en hoe ze zich kleden. Maar dat wordt straks helaas verleden tijd voor mij, die herrie aan mijn oren kan ik straks niet meer aan…

Op welke foto bent u het meest trots?
Dat zal of een familiefoto zijn of een zonsondergang. Een zonsondergang vanaf het bankje bij molen Zeldenrust of een zonsondergang bij Wierum.

U noemt uzelf ook “amateurhistoricus”, waarom amateur?
De mensen die voor de Fryske Academie werken zijn professionals, wat ik doe is meer hobbymatig. Het is niet mijn dagelijkse werk. Ik ben geen onderzoeker of schrijver, meer een sneuper. Ik praat graag met mensen over vroeger, spit door oude kranten heen of lees over vroeger. Het historische blad De Sneuper vind ik bijvoorbeeld prachtig om te lezen.

Wat voor historische dingen onderzoekt u allemaal?
Ik heb de geschiedenis van mijn familie uitgezocht, die trouwens van oorsprong heel rijk was. Maar zoals wel vaker, wordt die rijkdom vaak in de derde generatie vernietigd, haha.

Ik zou nog wel eens de geschiedenis van de Grote Breedstraat vanaf 1950 willen onderzoeken om te kijken hoe sterk alles is veranderd.

Wat wilt u nog bereiken?
Dat zie ik nog wel, ik ben gewoon lekker bezig. Wat voor mij wel geldt: een dag zonder camera is een dag niet geleefd! Ik kan mezelf niet meer zonder mijn camera voorstellen. Mijn foto’s worden goed bewaard en ‘later’ gaan ze naar het archief en de stichting Oud Dockum. Ik hoop dat heel veel mensen nog van mijn foto’s blijven genieten!

Keuzevragen:
Nieuws uit de krant of online?  Beide wel.

In de auto of op de fiets? Op de fiets met een mand voorop en daarin mijn camera. Ik heb ook een nieuwe aanwinst, dat is mijn snorfiets. Daarmee kan ik verder weg om foto’s te maken. Daar ben ik erg blij mee!

Online shoppen of de stad in? De stad in. Ik heb nog nooit wat online besteld.

Om af te sluiten:
Heb je suggesties voor mensen die je in het Dokkumer vragenuurtje wilt zien

Harmen Poortman