Dokkumer Vragenuurtje: Andre Kamstra

In het Dokkumer vragenuurtje ‘ondervragen’ we regelmatig een bekende of minder bekende Dokkumer het hemd van het lijf. In deze editie: Andre Kamstra.

Wie ben je en wat doe je?
Ik ben Andre. Ik ben een enthousiaste levensgenieter die op dit moment een ruimte huurt in de oude Groen van Prinstererschool. Hier maak ik kleurrijke schilderijen in diverse stijlen. Ik werk daarnaast in het onderwijs als docent zorg en welzijn bij ROC de Friese Poort in Drachten.

Wat heb je met Dokkum?
Ik ben hier geboren en opgegroeid. Op mijn 18e ben ik naar Limburg verhuisd en via midden Friesland en Ternaard weer in Dokkum terecht gekomen. Nu woon ik met mijn gezin in de binnenstad.

Het mooiste plekje van Dokkum is?
De binnenstad. Ik hou van het levendige van de binnenstad. Ik stap de deur uit en zit tussen de mensen. De horeca van Dokkum is ook heel fijn! Ik kom graag bij ArtiSante of voor een hapje bij de Koffiebranderij.

Welk plekje in Dokkum moet direct worden aangepakt om de stad mooier te maken?
Ik zou de waarde van de Groen van Prinsterer wel meer onder de aandacht willen brengen. Zodat Dokkum de culturele waarde van wat wij hier allemaal doen gaat inzien; het zou het middelpunt van Dokkum moeten worden.

Maak de volgende zinnen af:
Parkeren in Dokkum is… Prima. Nooit last van, ik kan eigenlijk overal wel parkeren.

Dokkum is over tien jaar… dé Culturele Hoofdstad van het Noorden.

De nieuwe markt is… geweldig, uitnodigend en een verrijking. Het is ook een mooie trekpleister voor toeristen. Vooral ’s avonds met die prachtige verlichting; dan staat de Grote Kerk zo mooi in het licht.

En dan de persoonlijke vragen, speciaal voor jou:

Verliefd/verloofd/getrouwd/kinderen?
Nog steeds verliefd op Martine. We zijn al bij elkaar vanaf ons 15e en 17e en zijn het leven met elkaar doorgroeit, we zijn beide vrije geesten. We verhuisden op jonge leeftijd samen naar Limburg en daar leerden we op eigen benen staan en onze eigen keuzes te maken. Inmiddels hebben we twee dochters en een zoon in de leeftijd van 20,18 en 16 jaar. Onze kinderen vinden ons soms een beetje hippies: we leven als kunstenaars en gaan er bijvoorbeeld ook graag op uit met onze camper. We houden ervan om in vrijheid te leven. Martine en ik zien dat onze kinderen dat ook wel in zich hebben, maar ze uiten zich nog niet zo.

Hoe ziet een dag/week van Andre Kamstra er uit?
Ik sta om 6.00 uur op en maak me dan klaar voor de dag. Dan laat ik de hond uit: even een rondje Bolwerken. Na een kopje koffie vertrek ik naar mijn werk in Drachten. Wanneer ik thuis kom eten we met elkaar en ’s avonds en in de weekenden kom ik graag hier, naar mijn atelier in de Groen van Prinsterer, toe. Ongeacht of ik geïnspireerd ben: van de honderd dingen die ik maak wordt er een mooi. Soms komt Martine of een van de kinderen mee, we zeggen dan niet veel maar zijn lekker creatief bezig.

Hoe kenmerkt jouw (schilder)werk zich?
Gesprekken op straat, tijdens mijn werk, teksten in muziek, afbeeldingen van straatartiesten en kunstenaars die ik volg op Instagram, mooie natuur, reizen en mijn diepere gedachten inspireren mij. Ik probeer mijn gevoel en gedachten over te brengen op doek, papier, inspirerende materialen zoals kringloopvondsten, gitaar, houten panelen etc. Het maakt niet zoveel uit. Mijn schilderwerk is kleurrijk maar kan ook alleen zwart/wit zijn. Ieder heeft een eigen interpretatie van abstracte schilderwerken, dat moeten we zo laten. Eigen creativiteit in denken is veel belangrijker dan wat ik er van vind. Ik probeer met diepte, licht en schaduw te werken om het schilderij te laten leven.

Je bent ontzettend creatief, waar komt dat vandaan?
Ik ben altijd aan het tekenen geweest, gewoon als tussendoortjes. Creativiteit is echt een familieding: mijn moeder en broer zijn ook ontzettend creatief. Mijn moeder kan echt van niets iets maken, ze is ook erg kunstzinnig. Het schilderen heb ik helemaal zelf ontwikkeld, ik vroeg me af: wie ben ik en wat maakt mij blij? Dat is vormen, kleuren, symbolen, eigen gedachten en gevoelens overzetten in een kleurrijk en uitdagend kunstwerk. Wie ik ben? Dat ben ik nog steeds aan het onderzoeken, in ieder geval: creatief, kleurrijk en soms mysterieus…

Ik maakte eerst veel cartoons in het zwart/wit en wilde wat realistischer tekenen en me meer oriënteren op kleur. Zo kwam ik bij de spuitbussen terecht, de graffiti. Ik ben met verf en spuitbus gaan experimenteren en dat doe ik nog steeds. Dit blijft een dynamisch proces van groei en ontwikkeling.

Hoe ben je hier in ‘de Groen’ terecht gekomen?
Toen we vanuit Ternaard naar de binnenstad van Dokkum verhuisden was ik op zoek naar een extra ruimte waar ik mijn ding kon doen. Ik las een interview op in-dokkum.nl met Janne en Hepie over de Groen van Prinsterer en ik zocht contact met ze. Zo kwam ik in het pand waar voorheen Fietsenmaker Harm Haisma zat. Toen er meer kunstenaars gezocht werden voor de Groen van Prinsterer heb ik me bij ze aangesloten. Inmiddels hebben we hier een community, een grote en sterke groep. We organiseren dingen met elkaar en werken samen. We willen nog meer naamsbekendheid creëren en het gebouw meer openstellen voor belangstellenden.

Je ondertekent je werk met AKT, waar staat dat precies voor?
In mijn jeugd ondertekende ik mijn cartoons al met AKT (Andre Kamstra Tekeningen), om mijzelf te onderscheiden. Voordat ik bij de Friese Poort ging werken werkte ik in de jeugdzorg en was ik voor de helft ZZP-er onder de naam Andre Kamstra Trainingen, en kwam AKT weer terug. Ik liet mij destijds inhuren door onderwijsinstellingen om weerbaarheidstrainingen te geven totdat de Friese Poort mij een vast contract aanbood en nu ben ik nu volledig bij ze in dienst. Momenteel signeer ik mijn kunstwerken (opnieuw) met AKT artworks.

Welk plekje in Dokkum mag nog wel wat vrolijkheid van Andre Kamstra?
Ik kan wel een paar plekken bedenken die wat mooier kunnen: de muur van de parkeergarage bij de Jumbo. Daar zie je vanaf het Parksterbolwerk al wat graffiti, die zou ik wel willen bijwerken. Of de oude garage van Wouda, die je door de bosjes heen kan zien vanaf het Oosterbolwerk. En vanmorgen liep ik nog door het steegje tegenover de Ponderosa, daar zit ook een hele kale muur… Het is mooi om te zien dat steeds meer steden Street art gebruiken om de stad op te vrolijken. Weer net als vroeger; toen de reclame ook op de gebouwen werd geschilderd.

Wat zijn je dromen/ambities voor de toekomst?
Ik zou mijn leven wel om willen draaien en meer willen schilderen dan onderwijs geven…
Mijn droom is toch wel om te kunnen leven als kunstenaar. Daarvoor moet ik mijn creaties naar buiten brengen en dat is nu mijn doel. Om meer series van mijn werk te maken, daarmee te exposeren en mijn werk te verkopen. Ik ben lekker aan het broeden op plannen om zo als kunstenaar rond te komen en er effectief mee bezig te zijn.

Ik zit ook nog vol ideeën: ik wil onze camper nog graag voorzien van graffiti, of andere auto’s bespuiten. Maar ook saaie voorwerpen nieuw leven inblazen met mijn kleuren!

Keuzevragen:
Nieuws uit de krant of online?  Ik volg weinig tot geen nieuws, ik word er gewoon niet blij van. Zo hebben we bijvoorbeeld ook geen TV meer in de woonkamer en dat geeft ons zoveel meer ruimte, vrijheid en tijd. De kinderen wennen er wel aan en bovendien speelt alles zich tegenwoordig online af.

In de auto of op de fiets of in de camper ;-)? In Dokkum op de fiets en naar mijn werk in de auto. De camper vinden we een geweldig vervoermiddel, ons huis op wielen! Die zetten we ook overal neer om dat vrije gevoel te ervaren.

Online shoppen of de stad in? Als ik echt iets nodig heb online. Maar voor de gezelligheid gaan we de stad in. We wonen immers in de binnenstad, best een duur leven trouwens 😉

Om af te sluiten:
Heb je suggesties voor mensen die je in het Dokkumer vragenuurtje wilt zien?
Hetty Combs

Deel dit bericht:

Hartsje Dokkum


ARTISANTE  AN  DE  SYL
door Warner B. Banga & Piet de Haan

Midden in de binnenstad van Dokkum, op de plek die altijd het hart van de stad geweest is, ligt de Zijl of Syl, de oude sluis op het scharnierpunt tussen zout en zoet water, maar ook tussen zand en klei. Aan dit pleinvormige kruispunt, dat tegelijk brug en vaarroute is, stonden en staan gebouwen als het oude blokhuis met zijn renaissancetrapgevels, het statige stadhuis en dé ontmoetingsplek van Dokkum: stadscafé Artisante.

Centraler kan het niet, hartje Dokkum, op een plek, waar het al eeuwenlang gebeurt in dit gezellige, oude, haast wat kneuterige stadje. Meer dan eens wordt gekscherend gezegd dat Dokkum een stad met dorpsallures is en daarbij hoort een plek, waar men kan ontmoeten, gezellig kan tafelen en een goed glas kan drinken of de laatste nieuwtjes kan bespreken.

We weten natuurlijk niet hoe het er in de terpentijd precies uitzag op dit scharnierpunt van land en water, zout en zoet of klei en wouden. De eerste beelden die opdoemen uit het grijze verleden zijn oude kaarten en plattegronden in zogenaamd vogelvluchtperspectief, gemaakt door de cartograaf Jacob van Deventer in de tweede helft van de zestiende eeuw in opdracht van de ‘Koninck van Hispanje’ Philips II. Laten we daar maar zo’n beetje beginnen met ons verhaal over deze bijzondere plek. In de tijd van Van Deventer stonden daar versterkte adellijke huizen of stinzen; aan de noordkant van het Diep de stadsstins van de familie Meckama en ten zuiden van de brug het Blokhuys, gebouwd op de plek waar al rond 1400 nog de stins van Alteka Camstra en later van Offe Riemersma stond. In deze versterkte huizen konden edelen en stadsbestuurders zich in tijden van beleg en opstand terugtrekken en verdedigen tot bevriende troepen hen kwamen ontzetten en orde op zaken stelden.

Tegenover en rond die stinzen en blokhuizen werd natuurlijk ook gebouwd en gewoond. Vaak hadden voorname Dokkumer families hier hun optrekjes, want dit was – the place to be – de plaats om te zijn en gezien te worden voor wie meetelde in het zestiende-eeuwse Dokkum. Aan de overkant van de ‘hoge straat’ was het hoekhuis aan de Diepswal zo’n markante toplocatie. Wie het zich kon permitteren om daar te wonen, had het in Dokkum vaak wel gemaakt.

Toen Dokkum een steeds beter georganiseerd stadsbestuur kreeg, wilde men natuurlijk ook vergaderen en bijeenkomen op de prominentste plek in de stad. Aanvankelijk was daarvoor geen plaats in het stadshart aan De Zijl, maar zodra die kans zich – rond 1610 – voordeed, verkaste het stadsbestuur naar de plek waar nu nog altijd het fraaie stadhuis staat. Maar in de periode daarvoor maakte men gebruik van een ander stadsraadhuis, waarover de volgende keer meer.

(wordt vervolgd)

BIJSCHRIFT: Inzet: Jacob van Deventer-kaartje van Doccum rond 1560 en schilderij van De Zijl rond 1750 door een anonieme schilder met links het stadhuis met een fraaie barokgevel en rechts op de hoek van de Diepswal het voorname ‘Artisante-pand’.

Deel dit bericht:

Dokkumer Vragenuurtje: Ruth Hanemaaijer

Ruth Hanemaaijer

In het Dokkumer vragenuurtje ‘ondervragen’ we regelmatig een bekende of minder bekende Dokkumer het hemd van het lijf. In deze editie: Ruth Hanemaaijer.

Wie ben je en wat doe je?
Ik ben Ruth, in de eerste plaats moeder en vrouw, daarnaast ook regisseur, trainingsacteur, theatermaker, docent en het allermooiste: ‘createur’. Hier, bij De Pionier Theatercreaties, creëren we dingen met elkaar.

Wat heb je met Dokkum?
Dokkum is mijn geboortestad, mijn ouderlijk huis staat nog steeds op de Hogedijken. Ik heb ook enkele jaren in Leeuwarden en Noardburgum gewoond, maar hier in Dokkum woont mijn familie en dit is echt mijn stadje!

Het mooiste plekje van Dokkum is?
Mijn eigen huis! En daar waar onze vrienden en familie zijn.
Mijn ouderlijk huis op de Hogedijken aan de Dokkumer Ee voelt ook nog steeds als thuiskomen. Op en in het water ben ik zomers ook veel met ons gezin te vinden, en het water rondom de Bolwerken blijft ook prachtig.

Welk plekje in Dokkum moet direct worden aangepakt om de stad mooier te maken?
Enkele entrees van Dokkum mogen wel wat toegankelijker en meer uitnodigend worden. Dan bedoel ik dat vooral voor de toeristen die per boot of auto Dokkum binnenkomen.

Maak de volgende zinnen af:
Parkeren in Dokkum is… prima. Het is fijn dat je tot elf uur ’s morgens gratis kan parkeren. Ik kan eigenlijk altijd wel een plekje vinden.

Dokkum is over tien jaar… nog steeds het mooie Dokkum dat het nu is: een bloeiende en groeiende stad! Uiteraard moet je altijd blijven kijken naar: hoe hou je het mooi en leefbaar met elkaar.

De nieuwe markt is… heel mooi geworden en ik zie hier allemaal mogelijkheden voor activiteiten, zoals spelletjes of een picknick, een marktplein vol met kinderen….

En dan de persoonlijke vragen, speciaal voor jou:

Hoe ben je in de theaterwereld terecht gekomen?
Het is een uit de hand gelopen hobby. Tijdens mijn opleiding SPW ontdekte ik pas het toneelspelen. Daarvoor had ik alleen maar de groep-8-musical ervaring. Tijdens mijn opleiding is het toneelvirus begonnen en ging ik bijvoorbeeld werken in een theaterrestaurant en spelen bij een theatergroep. Er kwam steeds meer theater op mijn pad. Zo kreeg ik op mijn 19e mijn eerste opdracht: een nichtje zat in groep 8 en ze zochten daar een begeleider voor de eindmusical. Toen wilde mijn andere nichtje dat ook wel en zo werd het steeds drukker met musicals of typetjes. Het bleef bij een hobby, omdat ik mijn werk als onderwijzeres (Omgangskunde) op de Friese Poort ook zo leuk vond. Toen ik drie jaar geleden steeds meer afkeer kreeg van de toenemende rompslomp in het onderwijs, nam ik de beslissing: ik stopte als onderwijzeres in het onderwijs en ging mij volledig richten op mijn bedrijf De Pionier Theatercreaties.

Je bent nu drie jaar als zelfstandig ondernemer aan de slag, hoe is dat?
Ik ben hartstikke trots en dankbaar dat ik deze mogelijkheid heb kunnen krijgen én dat ik het aan heb durven pakken. Dat ik wekelijks met ruim 80 kinderen/jongeren mag werken die mij keer op keer cadeautjes geven met hun creatieve processen en hun lach op het gezicht. Of ouders die mij vertellen hoe de toneellessen hun kind helpt bij het omgaan met pesten, onzekerheid of moeilijke situaties. Ik geloof zo in het middel van toneel! Mijn ruimte in de Groen van Prinsterer is ook een welkome toevoeging: deze omgeving nodigt de kinderen ook uit om zich te geven.

Mis je de vastigheid van een vaste baan ook?
Op dit moment heb ik genoeg opdrachten om er van te kunnen leven én ik bof met mijn lieve man Wytze die een fulltime baan heeft, waardoor er ook financiële vastigheid is en ik de ruimte heb om mijn bedrijf verder uit te bouwen. Ik merk dat ik er steeds beter in word om eigen ondernemer te zijn. Ik kan bijvoorbeeld beter ‘nee’ zeggen. De theaterwereld is een wereld waarin vaak geen grote geldvoorzieningen zijn, daar moet ik af en toe creatief mee omgaan. Het ondernemen zit ook in mij en in mijn karakter.

Hoe is het om jouw bedrijf te combineren met gezin van drie kinderen?
We hebben geen druk leven, maar zijn vol van leven, zoals ik dat altijd zeg. En daarin zoeken we altijd naar evenwicht en balans, net als elk ander gezin. Ons gezin is goed ingespeeld op mijn werk: de kinderen weten dat ik veel ’s avonds moet werken en flexibel moet zijn. Mijn man en onze kinderen gaan hier goed in mee. Ik neem de kinderen ook gerust mee naar een voorstelling, dan vermaken zij zich prima. Daar zijn we wel heel gezegend mee! Gelukkig vinden ze het theaterleven ook heel erg leuk. Dan vraag ik ze: moet ik oppas regelen of ga je mee? Dan is de keuze erg vaak dat ze mee willen!

Na een groot project komt bij mij áltijd het zwarte gat… Dan word ik onrustig en ga ik zoeken naar allerlei dingen. Dat weten ze thuis ook en dan laten ze me wel even. Maar in drukte kan ik ook heel goed de boel de boel laten. Dus lekker een ochtendje Netflixen bijvoorbeeld. Maar ik werk het beste onder druk!

Hoe ziet een dag van Ruth Hanemaayer er uit?
Nou geen dag of week is hetzelfde, behalve de vrijdag. Dan begin ik ’s morgens vaak rustig aan. Wytze brengt de kinderen naar school en dan ontbijt ik lekker rustig met Netflix bijvoorbeeld. Daarna ga ik de lessen voorbereiden en een beetje opruimen. Om 12u stap ik in de auto richting Leeuwarden en daar geef ik dan les aan de jongeren van het speciaal onderwijs. Om 14.45u uur moet ik dan weer in Dokkum zijn voor de eerste toneelgroep in de Groen van Prinster. Tot 21.45u volgen er vijf groepen met kinderen in de leeftijd van 6 tot en met 18 jaar. Dan laat ik daar lekker de boel de boel, dat zie ik dan maandags wel weer! Ik sluit thuis lekker af met een wijntje op de bank of in bad.

Op de andere dagen is het vaak vliegen van opdracht naar opdracht of een vergadering van een opdracht. Of ik ben aan het schrijven voor een opdracht of inspiratie opdoen voor een opdracht. En dat inspiratie opdoen gaat uiteraard de hele dag door…

Je hebt de afgelopen Admiraliteitsdagen het theater geregeld, hoe was dat en zijn er nog nieuwe plannen voor de komende Admiraliteitsdagen?
Dat was erg leuk en stond al een tijdje op mijn verlanglijstje. Het was al mooi wat er stond en het afgelopen jaar kon ik daar op voortborduren. Momenteel ben ik alweer in gesprek en volop aan het brainstormen met het bestuur en de activiteitencommissie, je moet altijd blijven kijken naar vernieuwing. Maar daar laat ik nog niets over los… 😉

Je organiseert ook het theater van de Kerstfair. Welk evenement in/rond Dokkum mist nog theater van Ruth?
Haha, niet perse Ruth, maar… Ik zie wel mogelijkheden in Dokkum, vooral in de vakantieperiodes. Dokkum is nu erg gefocust op de Admiraliteitsdagen terwijl er in de zomerperiode weinig georganiseerd wordt. Wat kunst en cultuur betreft kan je echt nog wel dingen in Dokkum neerzetten, maar dat is zeker niet van mij afhankelijk!

Ik heb dan van die romantische Italiaanse beelden voor mij van een grote picknick op De Markt, of een (dans)voorstelling op het water of een theaterspektakel rondom de Bolwerken. Zoiets als The Passion waarbij de mensen over de Bolwerken lopen en het spel zich op het water afspeelt.

Hoe is het met het theatertalent in Dokkum?
Heel erg goed! Ik geloof dat iedereen kan toneelspelen, als je maar durft! Met name kinderen durven meer los te laten en zichzelf te laten zien, waar volwassenen veel meer nadenken over hun handelingen.

Welke grote musical zou je nog graag willen regisseren/begeleiden?
Mijn eigen geschreven musical David zou ik nog wel in meerdere kerken tot uitvoering willen brengen. Of een keer een eigen geschreven groot ‘iepenloftspel’ in Dokkum…

Zijn er nog andere dromen en ambities?
Oh ja! Ik heb nog zoveel dromen, maar tijd tekort…

Ik zou wel een stuk willen schrijven naar aanleiding van het boek Hotse Hiddes van Sibe van Aangium. En dan de Zijl als podium, de perfecte locatie daarvoor.

Ook zou ik nog wel een methode willen ontwikkelen voor het speciaal onderwijs op het gebied van theater. Ik ben geen psycholoog of creatief therapeut, maar ik zie wel mogelijkheden hoe drama/theater als hulpmiddel kan helpen tot groei én om mensen samen te brengen.

En met mijn gezin zou ik heel graag willen reizen en de wereld willen ontdekken…

Stel, dé Joop van den Ende belt jou en wil je in dienst te nemen, doe je dat dan?
Nee. Ik ben en blijf maar Ruth en ik hou van ‘community art’. Daarmee bedoel ik dat ik het mooi vind om op lokaal vlak dingen te organiseren, daar ligt mijn hart!

Keuzevragen:
Nieuws uit de krant of online? Beide, maar dat doe ik te weinig. Het liefst kijk ik lekker het Jeugdjournaal met de kinderen.

In de auto of op de fiets? Ik zou de fiets moeten zeggen, maar het is een slechte gewoonte dat ik vooral in de auto ga. In de drukte van mijn bestaan is dat toch het makkelijkste.

Online shoppen of de stad in? Het liefst de stad in omdat dat voor mij ook staat voor een lekker bakje koffie of een hapje eten. Het online shoppen gebeurt wel eens voor het gemak. Maar als dochter van een ondernemer weet ik hoe belangrijk het is om lokaal te winkelen!

Om af te sluiten:
Heb je suggesties voor mensen die je in het Dokkumer vragenuurtje wilt zien?
Andre Kamstra.

Deel dit bericht:

Kerk & Staat van Dokkum


Ik loop der al un skòft met om, mar ut mut mij an ut begin fan ut nije jaar tòg fan ut hart: der binne raadsleden in oans moaie, nije gemeente dy’t kerk en staat skeiden houwe wille en dêrom teugen un raadsaal in de Bonnefatiuskerk fan Dokkum binne.
Se wille nyt allenug roomser dan de paus weze, mar hale òk ut ferskil tussen un institút en un gebouw deurmekaar. Se hewwe dit jaar gyn Sinteklaas fierd en se geve nooit gyn euro’s út met “GOD ZIJ MET ONS” op’e rand: dan skeide je kerk en staat nameluk òk nyt…
Skeiding fan kerk en staat betekent in’e praktyk feral dat elk syn eigen saken regelt en dat de ien him nyt met de ander bemoeit. Dat het te maken met gelike behanneling, frijhyd fan godsdiënst en met oanze wet, dy’t boven de religy staat, mar nyt met ut gebrúk fan gebouwen of de saal wêr’t jou fergadere!

Nutterd en ik ferbaze oans mateloas over de slappe argumenten dêr’t oans magistraat un nije raadsaal – op ut dak fan hur feul te hoge blokkedoas in oans stadsje – naar sichself toeprate wil: “Un raadsaal mut altyd beskikbaar weze en kinne en wille wij dêrom nyt dele met anderen!” Tussen frijdagsmòrgens en maandagsmòrgens is ut gemeentehús útstorven en hew ik nòg nooit un ambtenaar of raadslid op kantoar betrappe kinnen, dus gyn probleem tòg at ‘er sondags un kear kerkt wurdt in su’n raadsaal-kerke? Dêr kinne je tòg met elkaar afspraken over make?

Kerkgenoatskappen kinne trouwes òk in heel kleine groepen en in heel kleine rúmtes bij elkaar komme, su’t de roomsen dat jarenlang deen hewwe toen hur geloof tussen 1580 en 1853 in Nederland – en òk Dokkum – offisjeel ferboaden war. Toen kerkten se in hur skúlkerkje an de Koaningstraat. En toen ut na 1853 wear in’t openbaar mòcht, wúden se dat elk ut wete sú òk en lieten se op de Bargemerk nyt allenug de groatste, mar òk de moaiste kerk fan de stad delsette – deur ien fan de bêste arsjitekten fan dat moment. Met un toaren dy’t boven allus útsteekt: hier binne wij wear!
Ont-suiling en ontkerkeluking hewwe der ondertussen foar sorgd dat der amper mear kerkt wurdt in al disse moaie, kultuurhistoaryske gebouwen. Oans regering het lagere overheden dan òk dringend oproepen om na te denken over wat wij met al dy faak monumintale kerken doën wille en hoe wij se miskien un andere funksy geve kinne. Dy siën de bui al hangen… Ut plan om in Dokkum un raadsaal in de Bonnefatiuskerk te maken fyn ik “out of the box” – om ut mar us in moai Nederlâns te sêgen.

Wij mutte oans goëd bedenke wat wij over un paar jaar doën wille met al dy kerkeluke gebouwen en monuminten, dêr’t steeds minder mênsen gebrúk fan make sille. Nou en in de toekomst. De gerifformearde Oasterkerk is un goëd foarbeeld fan hoe’t je su’n gebouw in de stad behouwe kinne. De Bonnefatiuskerk kin un twiede wurde… Want wat at over twintug of dertug jaar de toren fan de roomse kerk fan bouwfallegens op ut gemeentehús dondert? Hoe wille wij kerk en staat dan nòg skeide?

Wilstou reageare? Da ’s moai, mar in ut Dokkumers graag! Myn grammatika is òk nyt perfekt en dou hest ien foardeel: der is gyn faste nòrm foar ut Stads, dus skryf su ast’ praatst!
warner.b.banga@knid.nl

Deel dit bericht:

Dokkumer Vragenuurtje: Sjoek Nutma

Sjoek Nutma
In het Dokkumer vragenuurtje ‘ondervragen’ we regelmatig een bekende of minder bekende Dokkumer het hemd van het lijf. In deze editie: Sjoek Nutma.

Wie ben je en wat doe je?
Ik ben Sjoek Nutma en ik werk in Hilversum als programmamaker muziek. Ik reis al heel wat jaren wekelijks van Dokkum naar Hilversum, waar ik voor verschillende muzikale televisieprogramma’s (als Café Lazarus, Nederland Zingt, Matthäus Passion, Messiah) de musici, de samenstelling van het programma en hoe alles in beeld gebracht wordt, regel.

Daarnaast doe ik nog allerlei losse projecten als drama en film, theaterstukken, herdenkingen en andere muzikale projecten. Zo zijn we momenteel bezig met de voorbereidingen van een prachtige herdenking in januari op het Dockinga College.

Wat heb je met Dokkum?
Hoewel ik ben opgegroeid in Oostrum, wonen we met ons gezin al heel lang in Dokkum. Ik leerde mijn vrouw Siepie al heel jong kennen en we wonen nog altijd met veel plezier in Dokkum. Natuurlijk bracht mijn werk in Hilversum wel eens een verhuizing naar de Randstad ter sprake, maar we hebben nooit het definitieve gevoel gehad om ons daar te settelen.

Het mooiste plekje van Dokkum is:
Mijn thuis! Vanwege mijn drukke baan, is thuis het mooiste plekje.

Welk plekje in Dokkum moet direct worden aangepakt om de stad mooier te maken?
Dan denk ik dat er toch iets met de Grote Breedstraat moet gebeuren. Die kan wel wat vriendelijker, bijvoorbeeld door ‘m autovrij te maken. Daar kan een stad mooier van worden. In Spanje hebben we daar een goed voorbeeld van gezien: we waren op vakantie en genoten op een avond in het prachtige centrum, inclusief toeterende automobilisten. Een paar jaar later kwamen we er opnieuw. Het centrum was autovrij gemaakt, wat een verschil! Dan denk je: wat moet je hier ook met een auto?!

Maak de volgende zinnen af:
Parkeren in Dokkum is… momenteel heel makkelijk. En het is een service dat het parkeren hier ‘s morgens tot elf uur gratis is en daarna blijft het goedkoop. Voor mijn werk kom ik in veel steden zoals Utrecht, Amsterdam en Rotterdam en ben je aan parkeerkosten zo vijftig euro per dag kwijt!

Dokkum is over tien jaar… ik hoop een stad die groeiende is. Dat het nog meer een community wordt waar mensen zich tot aan getrokken voelen. En dat Dokkum als een hoofdstad van Noardeast-Fryslân voelt. Qua diversiteit op het gebied van theater en muziek, als ook op het gebied van eten en drinken is er nog veel mogelijk, bijvoorbeeld in buitenlandse of vegetarische/veganistische restaurantjes. Ik denk aan de Markthallen van Rotterdam waar verschillende culturen samenkomen; eten en drinken samen met muziek. Dat zou hier in Dokkum heel goed kunnen…

 De nieuwe markt is…  mooi geworden. Ik stond niet direct te juichen bij de IJsfontein, maar tijdens een evenement als de Admiraliteitsdagen is het daar wel prachtig.

En dan de persoonlijke vragen, speciaal voor jou:

Waar komt je interesse voor muziek vandaan?
Ik heb al van jongs af aan gehad dat ik wilde musiceren. Het is niet zo dat ik in een extreem muzikaal gezin opgroeide, al kregen wij wel de mogelijkheid om iets met muziek te doen. Ik kom uit een groot gezin en toen de plaatselijke vereniging nieuwe leden nodig had, vroegen ze mij en mijn broers om lid te worden, hadden ze gelijk een hele groep muzikanten. Wij kregen destijds gratis een muziekinstrument in bruikleen en later werden we lid van de muziekschool.

Wat is er zo mooi aan muziek maken?
Dat je er alles qua emoties in kwijt kan. Zelf muziek maken of voor een orkest staan: het is uniek om met elkaar iets neer te zetten, écht teamwork.Tijdens een uitvoering op een podium is het zo inspirerend en stimulerend met elkaar, dat geeft heel veel energie.

 Je dirigeert, componeert, musiceert, coördineert… Wat is het leukste om te doen?
Musiceren; absoluut zelf muziek maken! Al kan ik ook genieten van het creatieve proces van componeren, maar daar is tijd vaak het probleem. De gave van creatief bezig zijn heeft ieder mens: je moet alleen even durven om je kwetsbaar op te stellen om nog niet uitgewerkte ideeën neer te leggen,

Hoe staat het met de muzikaliteit van Dokkum(mers)?
In algemene zin is muziek minder ingeburgerd in Nederland. Nederland heeft gewoon geen speerpunten op cultuur en dan zijn dat de gevolgen. Doordat er weinig tijd en geld in muziek wordt geïnvesteerd is er minder diversiteit. Toch zal er altijd tegenstroom zijn waarmee nieuwe initiatieven naar boven drijven! Bovendien kan het in deze tijd niet meer alleen om muziek alleen gaan, dat is te kaal met alle visuele mogelijkheden die er momenteel zijn.

Een voorbeeld van een Dokkumer band die goed aan de weg timmert is the Homesick. Op het gebied van dans en theater zou er nog wel een slag geslagen kunnen worden in Dokkum.

Je bent al jaren betrokken als artistiek leider van de Admiraliteitsdagen, wat doe je daar allemaal?
Samen met een commissie van vijf leden organiseren wij de artistieke invulling van de muziek tijdens de Admiraliteitsdagen op de vrijdag, zaterdag en zondag. Het is een groot voorrecht om dat te doen en dat blijft ook leuk en uitdagend! Het is nooit hetzelfde en ons streven is om onszelf te blijven verbeteren, die mogelijkheden krijgen we ook. Zo lang deze dagen vanuit Dokkum en de omgeving sterk gedragen worden en iedereen er een rol in kan hebben, dan blijft het de moeite waard! De wens van de organisatie is ook om heel Noardeast-Fryslân er bij te betrekken.

 Heb je nog muzikale ambities?
Zeker wel, ik kan genieten van de projecten waar ik aan mee werk, en blijf graag op die manier nieuwe verhalen vertellen. Momenteel ben ik bezig met een muziektheaterspektakel op de savanne van het dierenpark in Emmen: Veenbrand. Dit is zo’n vertolking van de onrustige tijden die je onder de huidoppervlakte voelt. De tegenstellingen in de wereld die momenteel steeds groter worden, worden weerspiegeld in de personages van dit stuk. De drie verhaallijnen die uiteindelijk samenkomen geven dit perfect weer, zo’n project is voor mij geweldig om aan mee te mogen werken.

Is de volgende generatie Nutma ook zo muzikaal?
Mijn vrouw en ik zingen samen bij vocaal ensemble Lijn 12 en dat zingen hebben we wel doorgegeven aan onze dochter Sjoukje, die ook haar eigen songs schrijft. Onze zonen Ewoud en Jesse luisteren ook heel graag naar muziek en bezoeken vaak een festival. En Ewoud heeft als acteur meegewerkt aan Titus en De Oerbliuwers.

Is er nog een leven naast de muziek?
Uiteraard is muziek zowel werk als hobby
Hardlopen, twee a drie keer per week
Films kijken en lezen

Keuzevragen:
Nieuws uit de krant of online? De krant.
In de auto of op de fiets? Ik heb geen fiets….
Online shoppen of de stad in? Beide: online omdat het makkelijk is en de stad in omdat dat gezellig is.

Om af te sluiten:
Heb je suggesties voor mensen die je in het Dokkumer vragenuurtje wilt zien?
Ruth Hanemaayer.

 

Deel dit bericht:

BROOD & DEELDER IN DOKKUM

De nachtburgemeester fan Rotterdam is doad. Hij overleed fan’e week en jimme kin ut nyt mist hewwe, want alle media hadden ut der over. Nou bin ik Jules Deelder en Herman Brood un paar kear teugenkommen, dus ik docht dat sil ik jim even fertelle.

De earste kear war in de Fryslandhal in Lúwarden. Dêr war un bedrivenbeurs, ut sil begin negentiger jaren weest hè. Ik liep dêr tegare met un kòllega rond en toen kwamen we in un hoek van de hal Herman Brood teugen. Hij had un groate rol linnen en dan konnen je foar dúzend gulden ‘un meter Brood’ kope: hij maakte ut terplekke. Myn frouw fynt syn werk ferskrikkeluk leluk en wú ut nyt in ’e hús hè, mar myn kòllega het toen mar twee meter kòcht. We konnen ut nyt futendaleks metnimme, want ut was nog nat en sat nog an de rol fast. Dus wij binne later mar met syn tweeën naar Zwolle gaan om ut in syn atelier op te halen.

Herman sat achter un kompjoeter met syn mús in un tekenprogramma te werken. Dat printte hij dan op A4 út. Op’e gron lag un houten plankje met daar un snee broad in útsaagd. Met syn spuitbussen spoat hij su de broadsjes op syn A4-tjes. Ivo de Lange bleek syn manager kunst te wezen. Dy sorgde derfoar dat er in de Fryslandhal en su kwam en ferkocht syn skilderijen.

Mar wete jim dat Herman Brood òk wel in Dokkum weest is, tegare met syn maten Jules Deelder en Bart Chabot? Dat was eind jaren negentig in theater De IJsherberg, wêr’t hij tegare met Bart Chabot en Jules Deelder un try-out had van de foarstelling Apocrief. Ut war mar un try-out en Dokkum war un moai end fut foar de mannen, dus ut maakte allemaal blykbaar gyn donder út wat se deden. Herman war su stoned as un garnaal en hat gyn idee wêr at ‘er met bezug was. Deelder en Chabot wadden der skynbaar al nyt feul beter an toe, dus de hele foarstelling was un grote gaòs en ging nergens over. Ut was de meest waardeloaze foarstelling dy ’t ik ooit siën hè, mar ik was blyd dat ik ut metmaakt had. Toen de foarstelling aflopen was, ging ik as ien fan de earsten naar búten en wy stonnen dêr om mij persoanlek de han te drukken, ja krekt: Herman, Bart en Jules! Hoe ’t dy su gauw omlope konnen sonder mekaar kwyt te raken, snap ik nou nog nyt.

Nutterd

Deel dit bericht: